Язмыш сынавы

Бү­ген дә шун­да кил­деләр. Ка­тя за­ман­ча ма­тур итеп
ки­енгән, үзе­нең күзлә­рендә шат­лык бал­кый. Алар ике­се кочак­ла­шып кү­реш­теләр. Ми­ша да йө­ге­реп ки­леп Гөл­наз­ны
ко­чак­лап ал­ды. Рөстәм бү­ген өс­тенә озын юка ка­ра паль­то,
эченнән ап-ак күлмәк кигән иде. Ка­тя аны аме­ри­ка­нец ди.
Яра­та иде ул Рөстәм­не. Киләчәклә­ре бил­ге­сез. Ка­тя аның
ал­ды­на бер­нин­ди таләпләр дә куй­мый, бер­ни дә со­ра­мый.
Рөстәм аның янын­да үзен чын ир итеп тоя. Чөн­ки Ка­тя аңа
шу­лай итеп ка­рый. Эштә дә алар бергә. Төр­ле чак­лар ки­леп
чы­га, Рөстәм кы­за баш­ла­са, Ка­тя аны ка­ра­шы белән тук­тата, баш­ка­лар­га сиз­дер­ми генә баш сел­ки. Ул аңа ке­ше юк­та
гы­на:
– Ке­ше үзе­нең көч­сез­ле­геннән кыч­кы­ра, ә син көч­ле,
ма­тур егет. Көч­сез кыч­кы­ра, ә акыл­лы чы­гу юлын эз­ли, – ди.
Рөстәм аны тың­лый да, буй­сы­на да. Эшкә генә тү­гел, кешеләр белән дө­рес итеп сөйлә­шергә, әңгәмә ко­рыр­га да,
зә­вык белән ки­е­нергә дә Ка­тя өйрәтә иде. Ул аңа бер­кай­чан
да ке­ше ал­дын­да исемләп эндәш­ми, һәр­ва­кыт «Рус­там Ильду­со­вич» дип олы­лап эндәшә. Әллә шун­лык­тан, Рөстәм малай­лык­тан тиз чык­ты, эшкә дә тиз өйрән­де. Хә­зер­ге ва­кыт­та
Ил­шат­ның уң ку­лы. Соң­гы ва­кыт­та Ка­тя аны до­ку­мент­лар
белән дә эшләргә өйрәтә. «Мин си­нең инс­ти­ту­тың», – ди.
Хә­зер­ге за­ман­да иң кирәк­ле­се – компь­ю­тер. Ил­шат абый
ху­җа бул­са да, ул да компь­ю­тер­да бер­ни дә аң­ла­мый. Ка­тя
күп кенә иде­я­ла­рын аны­кы итеп бирә. Аның белән эшләргә
дә, бергә ва­кыт уз­ды­рыр­га да рәхәт. Эштә бер-бер­сен күз
ка­раш­ла­ры белән дә аң­лый­лар. Ке­ше ара­сын­да бер-бер­сенә
бул­ган мөнәсәбәтлә­рен сиз­дер­миләр.
– Көн ма­тур, әйдә, ур­ман бу­е­на төшә­без, ко­ел­ган са­ры
яф­рак­лар ара­сын­да йө­рер­без. Ан­да ка­фе да бар, ба­ла­лар­ны
шун­да алып ке­рер­без, – ди­де Ка­тя Рөстәм­нең күзлә­ренә карап.
– Ни­чек әйтсәң, шу­лай бу­лыр, – ди­де ел­ма­еп.
Алар ба­ла­лар­ны җитәкләп, ашык­мый гы­на ур­ман ягы­на
ат­ла­ды­лар. Ур­ман эче ис­китмә­ле, са­ры-кы­зыл яф­рак­лар­дан
гы­на то­ра, ис­китмә­ле тын­лык. Ба­ла­лар төр­ле төстә­ге яф­раклар­ны җы­я­лар да күккә чөяләр, үзлә­ре шу­ңа рәхәтлә­неп
көләләр, алар­га ку­шы­лып олы­лар да көлә. Җан ты­ныч­лы­гы.
Та­би­гать үзе иркә­ли. Кү­ңеллә­ре наз­га тул­ган яшьләр ба­лалар­дан ка­чып, агач ар­тын­да ур­ла­шып кы­на үбешәләр. Кайтыш­лый ур­ман бу­ен­да­гы ка­фе­га ке­реп, ашап-эчеп, ял итеп
утыр­ды­лар. Көн үт­те дә кит­те, иртәгә эшкә.
Һәр­ва­кыт­та­гы­ча, Рөстәм иртән иртүк ба­ла­ны күтә­реп,
эшкә ба­рыр­га чык­ты. Ил­шат абый ки­леп тук­тау белән:
– Ба­ла­ны авыл­га кай­та­рып ку­яр­га ту­ры ки­лер, бү­ген
җиңгәң­не боль­ни­ца­га алып ба­рам. Әтиләр ка­рап то­рыр­лар.
Ну, еге­тем, әгәр син уй­ла­ган хак бул­са­мы... Без бит ун­биш ел
шул ба­ла ту­рын­да хы­ял­ла­на­быз. Хо­дай кирәкмәгәнгә бирә,
кирәк­не урап уза. Хәер, мин үзем га­еп­ле, ул чак­та кирәк­ми
иде шул. Акыл­сыз яшь­лек. Син ба­ры­быз­га ка­рый да акыллы­рак.
– Ил­шат абый, миннән баш­ка йок­ла­мый бит, бәл­ки
берәр ба­ла­лар бак­ча­сы эзләп ка­рар­быз? Бү­генгә ми­нем ян­да
эштә генә йө­реп тор­сын. – Рөстәм­нең бер дә сөймәгән әби­се
яны­на кай­та­рып җибәрә­се килмә­де.
– Бү­генгә ярый. Ми­нем баш­та баш­ка уй, син ан­да ка­раштыр, ми­нем җиңгәң белән йө­ри­се бар. Рөстәм, син әйтмәсәң,
без­нең уй­да да юк иде. Бу ба­ла белән юа­нып, үзе­без­не­кен
оныт­кан­быз.
– Бәл­ки җиң­гигә ан­дый бә­хет­не Гөл­наз алып килгән­дер,
дөнь­я­га тууы белән ул аңа бу­рыч­лы тү­гел­ме соң?
– Аңа бу­рыч­лы, си­ңа бу­рыч­лы. Син шәп егет­сең,
Рөстәм, тик бо­ры­ның­ны чөймә. Мин бик тә теләр идем
Гүзәл акы­лы­на ки­леп, ир белән ха­тын бу­лып яши баш­ла­выгыз­ны.
– Без­нең ки­ле­шенгән ике ел ва­кыт бет­те, Ил­шат абый.
Без ике­без дә ирек­ле. Тик менә ба­ла белән то­рыр җир генә
юк.
Ил­шат кинәт ма­ши­на­ны тук­тат­ты.
– Авы­зың­ны да ач­ма, бер­кая да чы­гып кит­ми­сең. Аңлыйм си­не, син сау-сә­ламәт егет, си­ңа ха­тын кирәк, тик ялынып со­рыйм, та­гын түз аз­рак. Синдәй егет­не күр­ми кал­мас.
Менә күр дә тор, ба­ла­лык­тан чы­гар, тәкәб­бер­ле­ге дә бетәр.
– Ил­шат абый, без­нең ара­да бер­ни дә юк бит. Мин аңа,
ул ми­ңа кирәк­ми. Ич­ма­сам, ба­ла­ны ку­лы­на ал­сын иде.
– Рөстәм, түз, мин дә си­ңа хәлдән килгән чак­лы ярдәм
итәр­мен. Таш­лап чы­гып китәргә ашык­ма.
Ил­шат­ның Рөстәмгә өме­те зур иде, аның эшкә үҗәт­ле­ге
дә бар. Ан­нан, аның тыш­кы кы­яфә­те дә, ки­леш-килбә­те дә
бар як­лап та ошый иде. Ил­шат күрмә­де тү­гел, кү­реп то­ра
Ека­те­ри­на­ның йо­гын­ты­сын. Ка­тя юга­ры бе­лем­ле ях­шы белгеч, акыл­лы ха­тын. Ка­ра ин­де, кыс­ка гы­на ва­кыт эчендә бер
мо­кыт авыл ма­ла­ен­нан нин­ди егет асы­лы ясап куй­ды. Ил­шат
алар­ны урам­да да ма­ши­на­дан үтеп бар­ган­да кү­реп кал­га­ны
бар. Белсә дә, белмә­меш бу­ла. Ул бит ка­ны кай­нап тор­ган
ир-егет. Ха­тын-кыз­лар­дан ке­ме дә бул­са бу­лыр­га ти­еш. Эштә
дә алар алыш­тыр­гы­сыз, ике­се дә кирәк. Ил­шат бер яңа урын
ка­рап йө­ри, ба­рып чык­са, яңа зур ки­бет ач­мак­чы. Менә шунда җай­лап кы­на Рөстәм­не кү­че­рер, әлегә йө­реп тор­сын шул
ха­тын янын­да. На­чар­лык­ка өйрәт­ми ул аны. Сең­ле­се үзал­дына ни­чек теләсә, шу­лай яши. Тик мон­дый егет­не югал­тыр­га
яра­ма­ган­ны әле аң­лап бе­тер­ми.
Ил­шат тиз генә Рөстәм­не эштә тө­ше­реп кал­дыр­ды да
үзе өйгә то­рып чап­ты. Ха­ты­нын иң ях­шы та­биб­ка алып барыр­га кирәк. Ана­лиз­лар ни күрсә­тер... Йөрә­ге си­ке­реп чы­гарга то­ра, Ру­мия да бик дул­кын­ла­на, ар­тык дул­кын­ла­ну­ның да
зы­ян ясап куюы бар. Алар ин­де ничә ел күзәткән та­биб­ла­рына кил­деләр. Бик озак то­ел­ды, ха­ты­ны ка­би­нет­тан чык­мый
да чык­мый. Ил­шат ар­лы-бир­ле йө­ри, ка­би­нет ише­ге ачыл­ган
са­ен сискә­неп китә. Ни­һа­ять, ишек ачыл­ды, ишектән күзләренә яшь тул­ган Ру­мия ки­леп чык­ты, аның ар­тын­нан та­биб
та кү­рен­де. Олы яшьтә­ге док­тор Ил­шат­ка кул суз­ды.
– Мо­ло­дец, бул­дыр­ган­сың, тик хә­зер бик сак бу­лыр­га
кирәк. Шу­лай да УЗИ үтеп ки­ле­гез әле, ан­нан та­гын сөйләшер­без.
Ил­шат­ның да күзлә­ренә яшь тул­ды, бу тыл­сым­лы
сүзләр­не ун­биш ел көт­теләр бит. Ул ха­ты­нын яра­тып, олы
хөрмәт белән ко­чак­лап ал­ды да яшь­ле күзлә­реннән үп­те.
УЗИ бүлмә­сенә бергә кер­деләр
– Ничә ба­ла­гыз бар? – ди­де яшь кенә та­биб егет.
– Берәү дә юк әлегә, – ди­де Ил­шат. Ул ты­ры­шып-тыры­шып мо­ни­тор­га ка­ра­ды, ни дә бул­са аң­лар­га ты­рыш­ты,
ан­нан өстәп куй­ды: – Бө­тен өмет синдә, ту­ган.
Яшь егет аңа бо­ры­лып ка­ра­ды да кө­леп җибәр­де.
– Миндә­ме, ярый алай­са, хә­зер ясыйм мин си­ңа, тик
сездән ях­шы конь­як. Кил, утыр менә мон­да, ха­ты­ның кы­рына. Күрә­сең­ме менә бу йом­ры­лар­ны, ка­ра бу­лып то­ра – ни
дип уй­лый­сың?
– Бер­ни дә аң­ла­мыйм, мон­да бит ка­ра тап­лар күп.
– Күп тү­гел, ба­ры икәү генә, менә бер­се, менә икен­че­се.
Сездән ике конь­як. Игезәкләр бу­ла­чак. Бар да ях­шы бу­лыр,
ха­ты­ны­гыз сау-сә­ламәт.
– Ал­да­мый­мы бу нәрсәң? – ди­де Ил­шат, үзе­нең та­вы­шы
кал­ты­рап чык­ты.
– Мо­ның­чы ал­да­мый иде, менә ике ай­лык икә­нен дә
әй­теп то­ра.
– Ру­мия, ике ай­лык бул­ган­нар бит, икәү бит! Ну, дус,
миннән бер ящик конь­як! Ми­нем ма­лай­лар ту­ган­чы эчәрсең.
Алар ма­ши­на­га чык­кач та уш­ла­ры­на килә ал­мый­ча
утыр­ды­лар. Берсүз­сез генә ко­чак­ла­шып, күз яшьлә­рен бербер­се­нең иңнә­ренә сөрт­теләр.
– Ил­шат, мин бит си­ңа хә­зер әти­се дип дәшәчәк­мен.
Безгә дә ки­лер микән­ни мон­дый бә­хет­ле көннәр?
– Ки­лер, әни­се, ки­лер, – ди­де ха­ты­ны­ның күзлә­реннән,
бит ал­ма­ла­рын­нан яр­сып үбә-үбә. Ру­ми­я­га бу бе­рен­че гашыйк бул­ган көннәр­не хә­терләт­те. Бу са­бый­лар­ны исән-сау
та­ба ал­са, киләчәк өчен ку­рык­мый­ча, ты­ныч кү­ңел белән
яшәргә бу­ла. Ба­ла тап­ма­гач, таш­лап китәр дип кур­кып
яшәүдән ул да туй­ды бит.

Гүзәл­нең бү­ген дә­реслә­ре юк иде, йо­кы­сы туй­ган­чы
йок­ла­ды. Ашык­мый гы­на үз җа­е­на йөргәндә, ишектә зво­нок
шал­ты­ра­ды.
– Бу мин – Ля­ля, – ди­де бергә укы­ган иптәш кы­зы. Ул
Гүзәл яны­на еш килгә­ли, тик кичә Рөстәмгә кү­зен май­лан­дырып уты­руы бер дә оша­ма­ды. Мо­ның­чы иптәш кыз­ла­ры­ның
Рөстәм­не бер дә күргәннә­ре юк иде шул әле.
– Сә­лам, – ди­де Ля­ля, өй эченә му­е­нын су­зып. – Әллә
үзең генә­ме, кая өй ху­җа­сы?
– Эштә, – ди­де теләр-теләмәс кенә Гүзәл.
– Ка­ра, кичә си­нең ирең­не кү­реп шак­кат­тык. Ка­ян таптың шун­дый чибәр егет­не? Ой, без кыз­лар белән үл­дек:
ул буй, ул ка­раш. Ул шун­дый итеп ка­рый белә, йөрәк әллә
нишләп си­ке­реп китә!
– Нәрсә син, егетләр күрмәгәндәй... Оныт­ма, ул ми­нем
ирем, юк­ка авыз су­ың­ны ко­ры­та­сың.
– Шун­дый ирең бу­ла то­рып, ник соң син баш­ка­лар
белән чу­а­ла­сың, ни җит­ми соң си­ңа?
– Ә ул ми­ңа оша­мый, туй­дым, – дигән бул­ды Гүзәл.
– Алай­са, мин аңа кар­мак сал­сам ярый­мы? Мин аңа
си­нең Ил­дар белән йөргә­нең­не әйтмәм. Белә­сең­ме, мин аңа
шул ба­ла­сы белән дә ки­яүгә чы­гар идем.
Гүзәлгә бу сөйләшү бер дә оша­ма­ды. Бу шан­таж­га охша­ган иде.
– Бездә ирек­ле мәхәббәт.
– Соң, шу­лай бул­гач? Алай­са, мин өметләнә алам?
– Нәрсәгә? – ди­де Гүзәл ник­тер ачуы ки­леп. – Ми­нем
өйдә ми­нем ир белән яшәргә җы­ен­мый­сың­дыр бит?
– Нәрсә­се бар, син ми­не­кенә ба­рып тор Ил­да­рың
белән.
Ля­ля бай кыз иде. Әти­се аңа бер бүлмә­ле фа­тир да алып
биргән, күптән үзал­ды­на яши тор­ган кыз. Мо­ңын­чы алар
ур­так тел та­ба­лар иде. Гүзәлгә алар янын­да кы­зык та, кү­ңелле дә. Тик кичә­ге хәлдән соң ник­тер бу Ля­ля ачу­ын ки­терә.
Ак­баш мо­ңын­чы бер­кем­не­ке дә тү­гел иде әле, Гүзәл­нең дә
исе китмә­де. То­рыр­га урын биргәнгә рәхмәт әйт­сен. Аның
ар­ка­сын­да ях­шы эштә эш­ли, ях­шы фа­тир­да яши. Ба­ла­ны
җиң­гиләргә үзе бир­дертмә­де, менә ка­ра­сын ин­де хә­зер. Тик
бу кыз­лар­ның әр­сез­ле­ге бер дә оша­ма­ды. Ил­дар белән бергә
укый­лар, бик чибәр егет, яра­там дип үлеп то­ра. Ул да кичә­ге
оч­ра­шу­дан соң ник­тер шал­ты­рат­мый.
Ля­ля аяк ки­емнә­рен са­лып, Гүзәл­нең ка­ра­ва­ты­на ме­неп
ят­ты. Әллә кичкә чак­лы кө­теп ятар­га җы­е­на ин­де?
– Нишләп бер дә аның ту­рын­да сөйләгә­нең юк, кы­зың
ту­рын­да да? Ул во­об­ще дә си­ңа якын кил­ми. Бәл­ки аң­ла­тырсың, бәл­ки сез ае­рыл­ган­дыр? Кая, берәр фо­то­сын күрсәт
әле, та­гын бер ка­рыйм әле, – дип Гүзәл­не чы­гы­рын­нан чыгар­ды.
– Ка­ра әле, си­ңа егетләр беткән­ме әллә ан­нан баш­ка,
ник бәйлән­дең?
– Чөн­ки ми­ңа бик оша­ды, хәт­та бү­ген төн­не на­чар йокла­дым.
Гүзәл бе­рен­че күргәндәй аңа ап­ты­рап ка­рап тор­ды. Бик
әр­сез нәрсә бу­лып чык­ты әле бу. Миннән дә уз­дыр­мак­чы...
Тик үзенә кирәкмәсә дә, ник­тер ак­баш­ны бер­кемгә дә бирә­се
килмә­де. Әллә нин­ди көн­че­лек ке­бек нәрсә йөрәк тү­реннән
тыр­мап куй­ды. Әни­се әйт­меш­ли, за­пас зы­ян итмәс, тор­сын.
Гүзәл тиз-тиз җы­е­на баш­ла­ды. «Тук­та, абый­лар­га ба­рып кайтыйм әле, мон­нан бү­ген ко­ты­лып бул­мас, ах­ры­сы».
– Син кая? Бер­кая да бар­мыйм ди­дең бит.
– Ба­ла­ны алыр­га, абый­лар­га. Рөстәм бү­ген кайт­мый,
төнгә ка­ла, – дип ал­да­ды.
Чын­лап та абый­ла­ры­на ба­рып кай­тыр­га бул­ды, җиң­ги
ту­рын­да ни­дер сөйлә­де бит. Ля­ля дә то­рып, теләр-теләмәс
кенә ки­ен­де. Гүзәл бу юлы Ля­ля­ның ишек ал­дын­да тор­ган
кы­зыл кур­чак ке­бек ма­ши­на­сы­на да уты­ра­сы килмә­де. Башка ва­кыт­та бик кәттә генә шул ма­ши­на­га уты­рып, теләгән
рес­то­ран ал­ды­на ба­рып тук­тау­лар бик ошый иде аңа. Алар
инс­ти­тут­ның иң бай, иң чибәр кыз­ла­ры­ның бер­се бу­лып
то­ра­лар. Үзлә­ре­нең өс­тен­ле­ген тою алар­га азарт бирә, киемнә­ре дә мо­да­лы. Ике­се­нең дә бе­лемнә­ре генә ике­ле. Әле
алар белән та­гын шун­дый ике кыз бар. Әтилә­ре Се­бердә
ак­ча су­га­лар, ба­ла­ла­ры мон­да туз­ды­ра­лар. Гүзәл әллә ни
алай ак­ча туз­ды­ра ал­ма­са да, ак­ча­сыз да тү­гел, әни­се бирә
яше­реп кенә, әти­се бирә, абый­ла­ры бирә, шун­нан хәй­ран
гы­на җы­е­ла.
Гүзәл килгәндә абый­сы белән җиңгә­се чәй эчеп уты­ралар иде. Ике­се дә ел­ма­еп кар­шы ал­ды­лар.
– Бик мак­тап йө­ри­сең, ни­чек килә­се ит­тең әле? – дип
кар­шы ал­ды абый­сы.
– Рөстәм кичә әллә ни сөйлән­де, бә­би көтәләр ди­ме?
– Шул гы­на ки­тер­де­ме си­не безгә, Гүзәл, ник кәе­фең
юк? – ди­де җиңгә­се.
– Ба­ла­ны үзеңә ка­рар­га ту­ры ки­лер, сең­лекәш, ка­ра
каш. Си­нең белән бо­лай да бик нык­лап сөйләшә­сем килгән
иде әле, ярый, үзең кил­дең. Әйт әле, ба­ла­кай, киләчәккә
ни уй­лый­сың? Рөстәм белән сан­лаш­мый­сың, сез­нең ни­чек
яшәгән­не әти бел­ми, белсә, ба­шың­нан да сый­па­мый. Рөстәмең китәргә җы­е­на, ба­ла­ны да үзе белән алып китә.
– Кая китә? – ди­де Гүзәл йо­кы­сын­нан уя­нып кит­кәндәй.
– Конт­ракт бет­те, ди.
Җиңгә­се дә ап­ты­рап кит­те.
– Я Хо­да­ем, шу­лай ди­ме? Ба­ла­ны күр­ми ни­чек түзәр­без
соң? Бү­ген юк – менә, өй буш. Гүзәл үскә­нем, бә­хе­тең аяк
ас­тын­да, күтә­ре­леп ка­ра. Рөстәм бер дигән егет, ях­шы ата.
Ях­шы ата бул­ган ке­ше на­чар ке­ше бу­ла ал­мый. Кай­сы гы­на
егет шун­дый эшкә ба­рыр иде икән? Ка­ра ин­де, оя­тың­ны
кап­ла­ды, бер ка­ты­шы бул­ма­ган ба­лаң­ны ка­рый. Ба­лаң­ның
кар­гы­шы төшүдән ку­рык, аңа әни кирәк бит.
– Сең­лекәш, җиңгәңә ба­ла ка­ра­та ал­мый­быз, аңа күбрәк
ятып то­рыр­га кирәк. Рөстәм бер чы­гып китсә, баш­ка кай­та­ра
ал­мас­сың.
– Абый, кит­сен, тик кая кит­сен, кемгә кирәк соң ул?
Ми­нем ар­ка­да гы­на өе бар, эше бар. Өй­сез дә, эш­сез дә кая
ба­ра соң ул?
– Утыр, чәп­чемә, кы­зый, мин әти тү­гел си­не жәлләп
уты­рыр­га. Рөстәм эш­сез дә, өй­сез дә кал­мас, ул си­ңа хә­зер
ак­баш класс­таш тү­гел. Җиңгәң хак­лы, ан­дый­лар си­нең инс­титу­тың­да да юк. Акыл­лы ха­тын­нар ан­дый­лар­ны урап уз­мыйлар, ху­җа та­бы­лыр, бү­геннән үк. Тик бер әй­бер­не оныт­ма:
ае­рыл­ган­да ба­ла­дан баш тар­тып, суд­ла­шып ае­ры­лы­шыр­га
ту­ры киләчәк. Бу хур­лык­ны әтиләр ни­чек күтә­рер дип уйлый­сың? Бер ба­ла да ка­рый ал­ма­ды­лар, бер ятимгә икен­че
ятим­не так­ты­лар дип, ха­лык күз дә ачыр­ма­я­чак бит. Мин
аны ике ел бу­е­на юк­ка гы­на эшкә өйрәтмә­дем, бер дигән
ме­нед­жер ул, белә­сең килсә. Ул белгән чак­лы си­ңа бе­лергә,
өйрә­нергә кирәк әле. Менә, уй­ла шун­нан.
– Ил­шат, ба­ла­ны алып кай­тыр идең, ул ти­мер-то­мыр
ара­сын­да йөрмә­сен.
– Рөстәм авыл­га кай­тар­мыйм ди, ба­ла­лар бак­ча­сын­да
урын эзләргә кирәк. Ба­рып сөен­че алыйм әле, ба­ла­ны да
алып кай­тыр­мын. Әйдә, Гүзәл, ба­ра­сың­мы ми­нем белән?
– Бар, Гүзәл үскә­нем, алып кайт ба­ла­ны. Ашый­сы да
килә­дер ин­де.
Ил­шат абый­сы зур ки­бет ишек ал­дын­да тук­тап, Гүзәл­не
тө­шер­де дә үзе олы кап­ка­дан ке­реп кит­те. Гүзәл­нең мон­да
күптәннән бул­га­ны юк. Ки­бет тыш­тан да бик үзгәргән, таныр­лык та тү­гел. Те­ге юлы килгәндә бө­тен җирдә ти­мерто­мыр өе­леп ята иде. Тик бу юлы кергәч, ап­ты­рап кал­ды.
Ма­тур итеп җи­һаз­лан­ган зур гы­на зал, бө­тен җир ялт итеп
то­ра, бер җирдә дә ти­мер дә юк. Бар җирдә компь­ю­тер­лар
гы­на то­ра, ан­да чибәр-чибәр кыз­лар уты­ра. Кай­дан­дыр кара кос­тюм-чал­бар­дан Рөстәм ки­леп чык­ты да компь­ю­тер
ар­тын­да утыр­ган бер кыз яны­на иел­де, ел­ма­еп, ко­ла­гы­на
ни­дер әйт­те. Ишек тө­бендә мо­ны шым гы­на күзә­теп тор­ган
Гүзәл­не күрмә­де. Рөстәм әле бер өстәлгә, әле икен­че өстәлгә
күч­те. Нәрсә­дер күрсәт­те, кә­газьләр җый­ды. Чын­лап та, бу
Гүзәл белгән ак­баш тү­гел иде шул, бик эш­лек­ле кы­яфәттә
«ди­рек­тор» дип языл­ган ишеккә ке­реп кит­те. Ил­шат абый­сы
һа­ман кү­ренмәгәч, Гүзәл дә Рөстәм ке­реп киткән ишеккә таба ат­ла­ды. Ка­ян­дыр ишек ар­тын­нан сак­чы ки­леп чык­ты.
– Сезгә кем кирәк, ни йо­мыш? – дип юлын бүл­де.
– Ми­ңа мон­да ке­рергә кирәк, – ди­де бик дор­фа гы­на.
– Ан­да ке­рергә яра­мый, йо­мы­шы­гыз­ны әй­те­гез.
– Йо­мы­шым шул – ми­ңа мон­да ке­рергә кирәк, – дип
кыч­кы­рып җибәр­де.
– Сезгә кем кирәк, әй­те­гез?
– Мин абы­ем яны­на кил­дем, сез­нең ху­җа­гыз яны­на, –
дип һа­ман этеп кермәк­че бул­ды. Тик те­ге сак­чы та­гын юлын
бүл­де.
– Ул юк бү­ген, Рөстәм Ил­ду­со­вич кы­на.
– Кем? – ди­де Гүзәл ап­ты­рап.
– Ча­кы­рыйм­мы? – ди­де сак­чы, һа­ман са­быр­лык сак­лап.
Шул­чак Рөстәм үзе кү­рен­де.
– Нин­ди та­выш? – ди­де. Гүзәл­не кү­реп, бермәлгә ап­тырап та кал­ды.
– Менә бу кыз­га ни­дер кирәк, юньләп аң­лат­мый.
– Ул шу­лай­рак шул ин­де, на­чар тәр­би­яләнгән, кер­те­гез.
Әйдә, Гүзәл, ке­ре­гез, узы­гыз, ни йо­мыш?
Гүзәл ачу­ын­нан шарт­лар хәлгә җит­те. Рөстәм аны икенче ка­би­нет­ка алып кер­де.
– Ник кил­дең?
– Үләм, ак­баш, кай­чан­нан син Ил­ду­со­вич­ка әйлән­дең
соң әле? Үзе­без­нең ки­беткә нишләп кемнән­дер со­рап керергә ти­еш соң әле мин?
– Маң­га­е­ңа язып ки­лергә идең, мин ки­бет ху­җа­сы дип,
я ал­ды­ңа пла­кат язып эләргә идең.
– Менә сез кай­да икән, – ди­де Ил­шат, ел­ма­еп ишектән
керә-ке­реш­ли.
– Шун­нан, Ил­шат абый, ми­ңа ма­ши­на бу­ла­мы ин­де,
җиң­гигә нәрсә ди­деләр?
– Бу­ла, Рөстәм, бу­ла, икәү, игезәк бу­ла­чак ди­деләр!
– О-о, кот­лыйм, Ил­шат абый, нык ты­рыш­кан­сың!
– Да, ма­лай, ун­биш ел ты­рыш­тык. Белсә­гез, бү­ген дөнья
шун­дый ма­тур, ис­китмә­ле!
– Ну, ми­ңа ма­ши­на берәү бу­ла­мы, әллә икәү­ме?
– Ну, Рөстәм, әр­сез­ле­гең дә бар ин­де. Үзеңә дигән­не
өзеп ала­сың.
– Чөн­ки ми­ңа өзеп тә, бү­леп тә бирү­че юк. Син уй­лый
тор нин­ди ма­ши­на алыр­га икән­не. Ми­ңа хә­зер бер кли­ент
килә, без Ека­те­ри­на Мак­си­мов­на белән ях­шы гы­на бер маши­на­лык ки­лешү тө­зи­без. Син бү­ген ни­чек, рә­тең бар­мы,
ка­чать­ся итә­без­ме?
– Кирәк, кирәк.
Ишектә бер яшь кенә кыз­ның ба­шы кү­рен­де.
– Ан­да кли­ент кил­де, Рөстәм Ил­ду­со­вич, сез­не со­рый.
– Мин кит­тем.
Рөстәм чы­гып киткәч, Гүзәл дә телгә кил­де.
– Ха­рап, әллә кем бу­лып кы­ла­на, Ил­ду­со­вич, имеш, үл
дә кит.
– Эх, сең­лекәш, бер үке­нер­сең югалт­саң. Әнә күрә­сеңме, күп­ме кыз эш­ли, алар ба­ры­сы да аңа га­шыйк. Ул хак­лы,
аңа бирү­че юк, шу­ңа ул эш­ли дә, авы­зың­ны ачып тор­саң,
кирә­ген йол­кып та ала. Биз­нес­та шун­сыз яра­мый, әр­сез­лек
тә кирәк. Әйдә, күрсәтәм, без аның белән нәрсә ясап ал­дык
үзе­безгә.
Ил­шат абый­сы Гүзәл­не үзе ар­тын­нан иярт­те. Арт як­та
бер ишек­не ач­ты.
– Күр без­нең ял уры­нын. – Мон­да ма­тур гы­на бер спортзал, тур­ни­гы да бар, ве­ло­си­пе­ды да, хәт­та күтәрә тор­ган
герлә­ре дә. – Үзең күр, ми­нем кор­сак нин­ди иде, ә хә­зер
ка­ра! Абы­ең ун яшькә яшәр­де, тын да кыс­мый. Менә шул,
сең­лекәш, ул өйрәтә әле ми­не яшәргә.
Гүзәл эндәшмә­де, тик ба­ры­бер ак­баш­ка ник­тер ачуы
кил­де.
– Ти­мер-то­мыр­ла­ры­гыз кая соң сез­нең, нәрсә са­та­сыз
соң сез?
– Без хә­зер яңа­ча эш­ли­без, мон­нан яз­ды­рып ак­ча­сын
тү­лиләр дә ск­лад­тан ба­рып ала­лар. Әйдә ми­нем ка­би­нет­ка.
Шау­ла­ма, ан­да ба­ла йок­лый.
Гөл­наз җәе­леп ди­ван­да йок­лап ята иде, алар керүгә күзен ач­ты да то­рып утыр­ды.
– Әти кая? – ди­де йо­кы­лы күзлә­рен уа-уа.
Ил­шат абый­сы ба­ла­ны ку­лы­на алып, ал­ды­на утырт­ты.
– Әти хә­зер килә. Әнә ка­ра, әни кил­де, бар әле әни­еңә.
Ба­ла баш кы­на сел­ке­де дә Ил­шат­ның ку­е­ны­на сы­енды.
– Әти кирәк, – ди­де елам­сы­рап.
Ил­шат сең­ле­сенә ка­рап ал­ды, тик ул ба­ла­ны ку­лы­на
алыр­га да уй­ла­ма­ды.

– Бер өй эчендә яши­сез бит, ни­чек аң­лар­га ин­де мо­ны,
җа­ның бар­мы, юк­мы? Әни си­не шу­лай итеп читкә типсә,
нишләр идең, Гүзәл, ни уй­лый­сың?

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.