Язмыш сынавы

Рөстәм ашы­гып ишек­не ач­ты да Гүзәл бүлмә­сенә ташлан­ды. Гүзәл ко­ла­гы­на науш­ник­лар ки­еп жур­нал ак­та­рып
уты­ра, ба­ла яры­ла язып акы­ра. Рөстәм ар­тын­нан күр­шеләр дә ке­реп җит­теләр. Гүзәл­не бу хәлгә үк ба­рып җитәр дип
Рөстәм­нең ба­шы­на да килмә­де, ачу­дан науш­ник­ла­рын йолкып алып ат­ты. Гүзәл мо­ны көтмәгән иде, ни бул­ды дигәндәй
ап­ты­рап, кар­шы­сын­да тор­ган­нар­га ка­рап то­ра бир­де.
– Әйт­тем бит, ми­ли­ция ча­кыр­тыр­га кирәк, – дип кычкыр­ды күр­ше ха­ты­ны.
– Апа­лар, га­фу ите­гез, без хә­зер үзе­без ба­ры­сын да җайлый­быз, – дип, Рөстәм этеп дигәндәй күр­шелә­рен чы­га­рып
җибәр­де. Өс­тендә­ге курт­ка­сын са­лып ат­ты да Гүзәл кар­шысы­на ки­леп бас­ты. – Хә­зер үк ба­ла­ны алып имезмәсәң, яр­ты
сә­гатьтән мон­да ми­ли­ция ки­леп җитә. Хә­зер үк ал ба­ла­ны
ку­лы­ңа!
Гүзәл берсүз­сез ар­ты белән әйлән­де.
– Алай­мы? Хә­зер мин си­ңа күрмәгә­нең­не күрсәтәм.
Рөстәм бүлмә ур­та­сы­на арт­лы урын­дык ки­те­реп куйды. Му­е­нын­да­гы шар­фын ку­лы­на урап тот­ты да Гүзәл­не
урын­дык­ка утыр­тып, кул­ла­рын арт­ка ка­е­рып, бәйләп куй­ды.
Гүзәл ти­бе­шеп акы­рыр­га то­тын­ды. Бер пе­лен­ка белән авызын да тар­тып бәйлә­де. Гүзәл аяк­ла­ры белән идәнгә дөп-дөп
тибә баш­ла­ды. Ул да бул­ма­ды, әллә ас­тан, әллә өстән, ба­таре­я­га ша­кый баш­ла­ды­лар. Кух­ня сөл­гелә­ре белән аяк­ла­рын
урын­дык ая­гы­на ку­шып бәйлә­де. Үзе дә тирләп-пе­шеп чыкты, өс­тендә­ге күлмә­ген дә са­лып ат­ты, билдән юга­ры шәрә
кал­ды. Гүзәл­нең ко­ты алын­ды, күзлә­ре түгәрәклән­де. Рөстәм
бе­раз ка­рап тор­ды да Гүзәл­нең ка­лын ха­ла­тын ачып җибәрде. Күкрәклә­ре ка­лын пе­лен­ка белән кы­сып бәйләнгән.
– Ях­шы­лык белән әйткән­не тың­ла­ма­дың­мы? Мин си­ңа
әти­ең тү­гел, үч­ти-үч­ти итеп то­рыр­га. – Күкрәктә­ге чүпрәкне көчкә сү­теп ал­ды. Кып-кы­зыл бу­лып ту­лыш­кан ма­тур
күкрәкләргә ка­рап тор­ды да ими­нең ба­шын­нан то­тып кыс­ты,
сөт ки­леп чык­ты. – Әһә, сө­тең бар!
Рөстәм йө­ге­реп йөр­де, ка­ян­дыр әллә нин­ди чүпрәк
та­бып чы­лат­ты да күкрәкләр­не ашы­гып-ашы­гып сөр­теп
ал­ды.
– Әни өйдә юк­та сы­ер­ны мин са­ва идем, са­вар ал­дыннан юып таш­лыйм, менә шу­лай. Тәк, Гөл­на­зым, кил әле!
Рөстәм яр­сып ела­ган ба­ла­ны күтә­реп ал­ды, ба­ла ты­нычла­на ал­ма­ды. Рөстәм аны ку­лын­да сел­ке­де. Аз­рак ты­ныч­лангач, Гүзәл­нең күкрә­генә ки­те­реп төрт­те. Ба­ла бәләкәй генә
авы­зы белән ими ба­шын эзләп кап­ты да сул­кыл­дый-сул­кылдый имәргә то­тын­ды. Рөстәмгә бу ми­нут­та ба­ла шун­дый
кыз­га­ныч бул­ды. Тур­гай чак­лы гы­на нәрсә, ул да бу дөнь­я­га
үзе теләп ту­ма­ган­дыр, хә­зер ту­гач нишлә­сен соң...
Гүзәл­нең кү­зеннән яшь ага, ба­шын бол­гап елый, та­вышын ишетү­че генә юк. Күкрәк­нең икен­че­сеннән дә сөт та­ма
баш­ла­ды, Рөстәм ба­ла­га икен­че ими­не кап­тыр­ды. То­тып торып кул­ла­ры тал­ды, шу­лай да өйдә ур­наш­кан тын­лык җан­га
рәхәт бирә иде.
– Бә­хе­тең, мин бү­ген бә­хет­ле, ачу­лы ча­гы­ма эләксәң, тотып яра идем. Оныт­ма, мин бит си­нең за­кон­лы ирең, менә
ике ел мин дигәнчә бул­ма­са, әти­еңә дө­ре­сен сөйләп бирәм.
Шун­нан бет­те си­ңа ак­ча да, ирек тә. Ба­ла­ны ач­ка үтергә­нең­
не белсә­ме, гарь­ле­геннән үзең­не үтерә. Күр­дең­ме күр­ше хатын­на­рын – ба­ла­ның та­вы­шы гы­на чык­сын, хә­зер ми­ли­ция
ча­кыр­та­лар.
Рөстәм сөйләнә-сөйләнә ба­ла­ны имез­дер­де. Ба­ла ими­не
ыч­кын­дыр­ды да арып йок­лап кит­те. Ул аны ак­рын гы­на урыны­на ил­теп сал­ды.
– Йок­ла, тур­гай, – ди­де. – Әни­ең дә йок­лый, мин дә
йок­лыйм.
Рөстәм Гүзәл­нең бәйлә­рен сүтмә­де, янын­нан үтеп китте дә бүлмә­сенә ке­реп ят­ты. Гүзәл ни­чак­лы кыч­кыр­ма­сын,
чүпрәк ар­кы­лы күр­шеләргә ише­телмә­де. Иртәгә Ил­шат
абый­сы­на әләкләр­ме икән?.. Ярый, ка­ты кул­лы бул, ди­де бит
үзе дә. Рөстәм­нең йо­кы­сы йо­кы бул­ма­ды. Гүзәл­нең ела­га­ны
ише­те­леп тор­ды. Түзмә­де, то­рып бәйлә­рен сүт­те.
– Кы­ен­мы? Тур­гай­га да кы­ен, син аны көннәр буе ач
акыр­та­сың. Бер та­вы­шың гы­на чык­сын, иртәнгә чак­лы
бәйләп ку­ям. Бар, ят.
Гүзәл елый-елый уры­ны­на ба­рып ят­ты, оят һәм гарь­лек
иде. Шул ак­баш­ны җиңә ал­ма­ды.
Рөстәм иртән йо­кы­дан уя­ну белән Ил­шат абый­сы­на
шал­ты­рат­ты, җиң­ги­не үзең белән алып кил әле, ба­ла елый,
ди­де.
Икен­че көн­не көтмәгәндә эшкә әни­се ки­леп кер­де.
Рөстәм бу көн­не кос­тюм-чал­бар­дан компь­ю­тер ар­тын­да
уты­ра иде.
– Әни! – дип си­ке­реп то­рып кар­шы­сы­на чык­ты.
– Исән­ме, улым, син ми­не ча­кыр­дың­мы?
– Әни, әни, ча­кыр­дым! Ка­тя, ми­нем урын­га да уты­рып
тор әле. Әйдә, әни, мон­да бер урын­га ке­реп сөйлә­шик әле.
Рөстәм әни­сен җитәкләп ди­яр­лек бер ты­ныч поч­мак­та­гы
ка­би­нет­ка алып кер­де.
– Улым, син шун­дый чибәр­сең, – ди­де Әл­фия аңа сок­ланып. – Кос­тюм-чал­бар си­нең гәүдәңә бигрәк ки­лешә. Мин
һич тә килә ал­ма­дым, улым. Ча­кыр­га­ның­ны да сиз­дем. Әтиеңә бор­чы­лыр­га, дул­кын­ла­ныр­га яра­мый шул. Бүләклә­рең
өчен рәхмәт. Тик әти­еңә бел­гертә­сем кил­ми, менә бү­ген
алып кайт­тым ди­яр­мен, әле яше­реп куй­дым.
– Әни, тук­та, мин си­ңа баш­та чәй ки­те­рим, ан­нан сөйләшер­без, – дип Рөстәм чы­гып йө­гер­де.
Рөстәм еш кы­на Әл­фи­я­нең тө­шенә керә, ярдәм сорый. Те­ге көн­не Яңа ел иртә­сенә иртән то­рып чык­кан иде,
бүләкләр­не кү­реп кал­ды. Йок­лап киткән ин­де, той­ма­ган.
Са­рай­га ке­реп елап та чык­ты. Кы­ен бул­ды, ни За­һи­ры кайтма­ды, га­илә ур­та­га бү­лен­де...
Ашы­гып Рөстәм ки­леп кер­де.
– Менә, әни, ми­нем чәй­не дә эчеп кит әле.
– Әй, улым, эчәм, та­ма­гым кипкән иде. Кичә Әхсән­не
күр­дем дә, мин әйтәм, алып ба­рып кайт әле, са­гын­дым, күреп кай­тыйм. Бор­чы­ла­сың бу­гай, улым, ни бул­ды?
– Әни, мин си­не көн дә ча­кы­рам. Ап­ты­ра­ган­нан, нишләргә дә бел­мим. Гүзәл ба­ла­ны имез­ми дә, ашат­мый да,
үл­сен, ди. Оят бул­са да әй­тим ин­де, әни, кичә Гүзәл­не яшь
та­на ке­бек бәйләп имез­дем ба­ла­ны. Бү­ген та­гын нин­ди эт­лек
эшләр, бел­мим. Мин кур­кам, ба­ла­ны үте­рер дә ми­ңа сыл­тап
ку­яр. Әни, нишләргә, бу саз­га баш­тан ке­реп бат­тым.
Әл­фия бик җит­ди итеп улы­на ка­ра­ды.
– Ба­ла ту­ган бит ин­де, күрә­сең, Хо­дай­га шу­лай кирәк
бул­ган. Хә­зер, улым, аның икен­че ягы бар. Ба­ла кем исемендә?
– Ми­не­кендә, әни.
– Улым, тап­кан ана тү­гел, үс­тергән ана. Шу­лай ук әти
ке­ше дә. Си­нең баш­ка атаң юк, аны­кы да юк. Кү­ңе­лең белән
ка­бул итсәң, ул си­нең иң ярат­кан, иң чибәр кы­зың бу­ла­чак.
Гүзәл­нең ки­ре­ле­ген бик көч­ле ир генә сын­ды­ра ала­чак. Ул
һәр­ва­кыт иң ях­шы­га, буй җитмәстәйгә үрелә. Нишләтә­сең
бит, шун­дый бу­лып ту­ган. Мо­ңа чак­лы үз телә­генә һәр­вакыт ире­шеп кил­де. Әти­се иркәлә­де, абый­ла­ры ярат­ты. Ак­ча
кирәк­ме, ки­ем кирәк­ме, тәм­ле ри­зык кирәк­ме, мә, җа­ның ни
те­ли. Ул бө­тен теләгә­нен алыр­га өйрәнгән, ә мон­да кем­дер
көчләп, мыс­кыл итеп, аның го­рур­лы­гын сын­дыр­сын әле.
Ул хә­зер үч алу телә­ге белән генә яши. Си­ңа, улым, са­быр
бу­лыр­га кирәк, ул ба­ла­ны син як­ла­ма­саң, кем як­лар хә­зер?
Үс­тер­үен аны Әхсәннәр дә үс­те­рер, Ил­шат­лар да кар­шы
бул­мас, тик бу эш­не си­не өйлән­дергән­че эшләргә кирәк иде.
Хә­зер ин­де ул си­нең за­кон­лы ба­лаң. Ә Гүзәлгә килгәндә,
оныт­ма, һәр чир­нең үз да­руы бар. Ан­да көн­че­лек көч­ле, иң
ях­шы әй­бер аны­кы бу­лыр­га ти­еш. Иң ях­шы егет тә аны­кы
бу­лыр­га ти­еш. Син, улым, менә шул иң ях­шы егет бу­лыр­га
ти­еш­сең. Ул си­не үзе яу­лап алыр­га ти­еш.

– Әни, Ал­ла сак­ла­сын, бер көн яу­лый, икен­че көн­не мыс­кыл итеп са­лып тап­тый. – Чын ир­не са­лып тап­та­мый­лар. Тың­ла, эшкә өйрән. Эш белән ал­дыр, үс. Әхсәннәр сан­ла­шыр­лык бул­сын. Тор­мышның, улым, һәр кө­не көрәш, шу­ны оныт­ма. Ирләрчә төптән уй­лар­га өйрән, бер­кай­чан да ал­дан кыч­кы­рып чык­ма, ахыргы сүз синнән бул­сын.
– Әни, эх, әни, мин кы­зу шул. Те­ге көн­не әти куа дип чыгып китә­се кал­ма­ган. Кыч­кы­рыр, сүгәр дә ты­ныч­ла­ныр иде
әле. Мин аңа үпкәлә­дем дә җенлә­неп чы­гып кит­тем. За­һир
абый­ны да югалт­тым. Мин, әни, авыл­га кайт­кач, төнлә һәрва­кыт кап­ка ал­дын­да уты­рып китәм. Гүзәл­нең әни­се ми­не
кү­рал­мый, мин аны. Көчкә түзәм авыл­да ял­лар­ны. Кү­ңе­лем
белән гел сез­нең ян­да. Әдилә­не шун­дый са­гын­дым, берәр
килгәндә алып кил әле.
– Син, улым, бер дә бор­чыл­ма, мин бит си­нең белән.
Ки­лер бер көн, һәрнәрсә үз уры­ны­на ба­сар. Тор­мыш­та һәрва­кыт җай чык­мый­ча кал­мый ул. Әти­ең белән һәр­бе­ре­гез
өчен го­рур­ла­на­сы­быз килә. Ух, нин­ди шәп бо­лар­ның ул­ла­ры
ди­сеннәр!
– Ба­ры­бер юнь­сез Мө­нирә ма­лае ди­ячәкләр.
– Кем әйт­те алай дип?
– Гүзәл­нең әни­сеннән ишет­тем. Әни алар­га ни на­чар­лык
эшләгән­дер, ми­не кү­рал­мый ул.
– Күрә­сең­ме, улым, үлеп кенә ко­ты­лып бул­мый шул кылган кы­лык­лар­дан. Үзең үлсәң, ба­ла­ла­ры­ңа ка­ла яма­на­тың.
Шу­ңа күрә яшь­лек­не ма­тур итеп, ке­ше төс­ле яшәргә кирәк.
Мин си­ңа һәр­ва­кыт акыл­лы, тәр­тип­ле бу­лы­гыз дия киләм,
ул чак­та ба­ры­сы да «эх, шәп тә соң бу Мө­нирә ма­лае!» диярләр.
– Юк, Әл­фия ма­лае ди­ген, әни.
– Алай да бул­сын ди. Тик бит, улым, си­не шун­дый матур, сау-сә­ламәт итеп ул ту­дыр­ган, аны да оныт­ма, улым.
Ниш­ли­сең, ха­та­ла­ры күп бул­ды мәрхүмә­нең. Хо­дай үзе кичер­­сен. Без хә­зер Әхсән белән сезгә ба­ра­быз, онык­ны кү­реп
ки­тим. Ул бит хә­зер без­нең кыз­чык.
Бу ял­да авыл­га кайт­мый­ча кал­ды­лар, эш тә күп бул­ды.
Ил­шат абый ба­ры­сы­на да эшкә чы­гар­га куш­ты. За­вод­тан
бик күп за­пас часть­лар кай­тыр­га ти­еш, шу­ңа чак­лы ск­лад­та
ре­ви­зия ясап, урын әзерләргә кирәк иде. Шимбә соң гы­на
кайт­ты­лар, җитмәсә, ял кө­не дә чы­гар­га куш­ты. Көн буе тимер та­шып, арып кай­тып егыл­ды. Төнлә белән ба­ла ела­ганга уян­ды. Кай­чан то­рып алыр икән дип тың­лап ят­ты. Ба­ла
кинәт елау­дан тук­та­ды. Рөстәм баш­та Гүзәл ку­лы­на ал­ды
дип уй­ла­ды, ан­нан то­рып, ак­рын гы­на ишек тө­бенә ки­леп
бас­ты. Бүлмәдә зәңгәр­су төн­ге лам­поч­ка яна, шу­ңа бар да
ачык кү­ренә. Ба­ла ка­ра­ва­ты янын­да Гүзәл ба­сып то­ра иде.
Рөстәм­не кү­реп алу­га, арт­ка сте­на­га сең­де, күзлә­ре олы булып ачыл­ды. Рөстәм ни­дер то­еп ба­ла яны­на кил­де. Ба­ла юк,
мендәр генә ята. Ник­тер ул күтә­реп ка­рар­га бул­ды. Мендәр
ас­тын­да ба­ла­ны кү­реп:
– Ах, җүләр, – дип кыч­кы­рып җибәр­де дә ба­ла­ны кулы­на алып сел­кетә баш­ла­ды. Ба­ла авы­зын зур итеп ачып,
тирән-тирән итеп тын ал­ды. Рөстәм кур­ку­дан үзе дә кал­тыра­на баш­ла­ды. Ба­ла­ны күкрә­генә ку­еп сел­кеп йө­ри тор­гач,
ба­ла елый баш­ла­ды, ан­нан гы­на ты­ныч­ла­на төш­те. Гүзәл
ни­чек сте­на­га сеңгән, шу­лай ка­тып то­ра. Кур­куы үзе­нең дә
йө­зенә чык­кан. – Ни кыл­га­ның­ны аң­лый­сың­мы син? Хә­зер
үл­де ди бу ба­ла, шун­нан нәрсә, әллә бу ба­лаң­ны үтергән
төн­не оны­тып, яңа тор­мыш баш­лар­мын дип уй­лый­сың­мы?
Го­мер бу­е­на күз ал­дың­нан китмәсә, ба­ла кар­гы­шы тө­шеп,
бүтән ба­лаң бул­ма­са нишләр­сең? Син уй­лый­сың­мы, ба­ла
белән бер хәл бул­са, си­нең белән ми­не шул сә­гатьтә үк утыртып ку­я­лар. Әллә ан­да мон­нан да ях­шы­рак дип белә­сең­ме?
Син ни­чек те­ли­сең­дер, ми­нем ан­да ба­ра­сым кил­ми. Утыр,
ба­ла­ны имез, кар­шы ки­леп кенә ка­ра, та­гын бәйләп ку­ям.
Рөстәм Гүзәл­нең ал­ды­на ки­леп бас­ты.
– Чы­гар ими­ең­не. – Гүзәл сел­кенмә­де, бар ачуы белән
Рөстәмгә ка­ра­ды. – Чы­гар да имез дим, елат­саң, хә­зер күршеләр ке­реп җитә.
Ул Гүзәл­не сте­на­га ки­те­реп кыс­рык­ла­ды да ба­ла­ны ките­реп терә­де.
– Бир дим ашар­га, юк­саң, хә­зер үзем тар­тып чы­га­рам.
Әллә ошап кит­те­ме ми­нем ка­гы­лу? – дип ку­лын су­за башла­ды.
– Тимә, – дип Гүзәл кыч­кы­рып җибәр­де. – Авыр­та, ничек аң­ла­мый­сың?! Кү­рал­мыйм ике­гез­не дә!
– Ми­нем менә бик күрә­сем ки­леп то­ра си­не. Имез
дим, – дип кыч­кы­рып җибәр­де.
Ба­ла кур­кып­мы, та­гын кыч­кы­рып елап җибәр­де. Рөстәм
Гүзәл­нең чә­ченнән кы­сып тот­ты:
– Я чы­га­ра­сың, я тө­беннән умы­рып алам. – Гүзәл авырту­га түзә ал­мый ак­рын гы­на күкрә­ген чы­гар­ды. – Кап­тыр
авы­зы­на.
Ба­ла ипләп кенә имә баш­ла­ды. Ул имеп туй­гач кы­на
Рөстәм Гүзәл­не ыч­кын­дыр­ды.
– Иртәгәдән ба­ла­ның аша­ры­на бул­сын, ишет­тең­ме?!
Рөстәм бүлмә­сендә бер ка­ра­ват һәм бер ши­фонь­ер гы­на.
Гүзәл бүлмә­сендә ма­тур гар­ни­тур. Рөстәм ко­ри­дор­да тор­ган
ко­ляс­ка­ны үз бүлмә­сенә сөйрәп керт­те дә ба­ла­ны шун­да
сал­ды.
Иртән та­гын җиң­ги кил­де. Сөйлә­шергә кирәк бу­лыр,
бәл­ки ба­ла­ны алар­га ил­тергә­дер... Дө­ре­сен әйтсәң ин­де...
«Я­рый, әйт­ми то­рыйм», дип уй­ла­ды әти ке­ше. Әти­лек хи­се
уян­ма­са да, бу кеч­кенә тур­гай­ны кыз­га­ну да, сак­лап ка­лу
телә­ге дә юк тү­гел.
Эштән кайт­кан­да, бә­би­не кү­реп чы­гам, дип, Ил­шат
абый да кер­де. Бә­би­не ка­ра­ды­лар, җиң­ги ба­ла­ны ку­лын­нан
да тө­шермә­де. Рөстәм ван­на­дан чык­кан­да алар өче­се дә
өстәл ар­тын­да, ни­дер сөйлә­шеп уты­ра­лар иде. Бе­рен­че булып Ил­шат абый сүз баш­ла­ды.
– Рөстәм, утыр әле, сөйлә­шик. Менә Гүзәл әйтә, ба­ла­ны
үзе­гезгә алы­гыз, мин ка­рый ал­мыйм, ди. Син ни­чек уй­лыйсың?
Рөстәм баш­та юга­лып кал­ды, мон­дый сөйләшүгә әзер
тү­гел иде. Кинәт күз ал­ды­на әни­се ки­леп бас­ты. Те­ге көн­не
«ба­ла си­не­ке хә­зер, си­ңа языл­ган», ди­де. Шу­лай бул­гач, мине­ке!.. Әллә соң, әйдә, алы­гыз, ди­я­се­ме? Ул ча­гын­да ми­нем
кемгә кирә­гем бар? «Соң­гы сүз синнән бул­сын», ди­де әни.
Нәрсә әйтсәм дө­рес бу­лыр икән?.. Ба­шын­да мең төр­ле уй
кай­на­ды.
– Ак­баш, нәрсә уй­лан­ган бу­лып кы­ла­нып уты­ра­сың?
Алар беләләр ин­де си­нең ба­лаң тү­гел икән­не. Мин аны бары­бер кү­рал­мыйм!
Рөстәм өс­тенә күлмәк ки­еп кил­де, әй­тер­сең, юри ва­кытны су­за. Бәл­ки әни­се әйткәнчә, чын ир­ле­ген күрсә­тер ва­кыт
җиткән­дер? Зи­һе­нен җы­еп, ни­чек кенә дө­рес җа­вап би­рергә
соң? Әни­се әйт­те, чәп­чемә, яр­пач­лан­ма, ан­дый ке­ше­не
бер­кем дә тың­ла­мый, ди­де. Рөстәм бер­кай­чан бул­ма­ган­ча
ты­ныч­лан­ды.
– Те­ли­без икән – кый­нап өйлән­дерә­без, те­ли­без икән –
ба­ла­ны алып урам­га ку­ып чы­га­ра­быз, чөн­ки ул юнь­сез
Мө­нирә ма­лае... Әби әйткәндәй, хур­лык, кы­зы­быз­ны кемгә
бир­дек... Менә бу ба­ла да үсәр, юнь­сез Гүзәл белән юнь­сез
Рөстәм­нең таш­ла­ган ба­ла­сы ди­ярләр. Ба­бай та­гын бер ки­леп
кый­нап китәр, үз ба­лаң­ны ка­ра­мый­ча, ник ке­шегә бир­дең,
ди­яр. Авыл хал­кы оч­ра­ган са­ен миннән со­рар, ник ба­лаң­нан
баш тарт­тың, ди­яр. Ба­бай­га аң­ла­тыйм­мы, авыл хал­кы­на­мы?
Бу ба­ла­ның кай­дан ки­леп чык­ка­ны­на аң­лат­ма би­реп, игъ­лан
элим­ме? Ә Гүзәл икен­че ба­ла­сын да ярат­ма­са, аны­сын да
сезгә би­рер­ме? – Гүзәл ни­дер кыч­кыр­мак­чы иде, Рөстәм
кинәт шун­дый усал итеп: – Ирләр сөйләшкәндә тик тор! – диде. Бө­те­не­се авыз ачып кал­ды­лар. – Ба­ла­ны бир­мим, әнә,
Гүзәл­не алып ки­те­гез. Үзе аң­лат­сын, ба­бай хур­лы­гын­нан
үлмәсә... Җиң­ги килмәсә, ба­ла ач­ка үлгән иде ин­де. Кичә
ба­ла­ны мендәр белән кап­лап тон­чык­ты­ра яз­ды.
– Бу дө­рес­ме, Гүзәл? – ди­де Ил­шат абый­сы, ко­ры гына.
– Юк, ал­дый ул.
– Мин, белә­сез­ме, ни­чек имез­дерәм ба­ла­ны? – Әни­сен
сте­на­га терәп, аяк-кул­ла­рын бәйләп. Сө­тем юк ди, имилә­рен
кы­сып бәйләп куй­ган. Күр­шеләр керәләр, ба­ла­ны акырт­кан
өчен ми­ли­ция ча­кыр­та­быз, диләр.

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.