Язмыш сынавы

Рөстәм­нең ба­шын­да чәчлә­ре сел­кен­де, көчкә те­ленә
кил­де:
– Сез нәрсә, мин аңа якын да бар­га­ным юк, ал­дый ул, –
дип кыч­кыр­ды. Ул чит­леккә ябыл­ган җан­вар­дай бәргәлән­де.
Үч иткәндәй, әни­се кичә Ка­зан­га киткән иде, кайт­ма­ды,
За­һир янын­да то­рып кал­ган­дыр ин­де. Рөстәм нишләргә дә
белмә­де. Ил­дус әти­се дә, әй­тер­сең, ан­нан ко­ты­лыр­га шу­ны
гы­на кө­теп тор­ган.
– Со­ра­мыйм да, туй да яса­мыйм, әнә ба­ра юлың. Бу
йорт кай­чан­дыр си­не дә, ми­не дә сы­ен­дыр­ды. За­һир ту­рында уй­лар идең, ник аның юлы­на ар­кы­лы төш­тең? Син... син,
анаң ба­ла­сы, кү­земә кү­ренмә, чы­гып кит йорт­тан, эзең дә
бул­ма­сын, бер­кай­чан да кай­тып кермә! – Ил­дус­ның бо­лай
кыз­га­ны юк иде әле, ачу­ын­нан шарт­лар хәлгә җит­те, кы­зарын­ды, бүр­тен­де. Та­выш­ка Әдилә белән Әл­фис тә то­рып
чык­ты­лар. Дер-дер кал­ты­рап тор­ган Рөстәм­не ко­чак­лап:
– Абый, әти ник ачу­ла­на, син нишлә­дең? – ди­де Әдилә
йо­кы­лы күзлә­рен уа-уа. Әдилә­нең шул сүзлә­ре кү­ңел­не
әйлән­де­реп түк­те. Күзлә­ренә яшь тул­ды.
– Син миннән һәр­ва­кыт ко­ты­лыр­га телә­дең! Әни өйдә
бул­са, син бо­лай кыч­кы­ра ал­мас идең. Мин чы­гып китәм,
тик бе­леп тор, ми­нем бер га­е­бем дә юк. Син миннән әни­нең
үчен ала­сың. Мин бит бәләкәй идем. – Рөстәм бәргәлә­неп
өйгә ке­реп кит­те дә күлмәк-чал­ба­рын ки­еп чык­ты. Елап торган Әдилә­не ко­чак­лап үп­те.
– Утыр ма­ши­на­га, – ди­де Әхсән абый.
Кап­ка ябыл­ды, ма­ши­на да куз­га­лып кит­те. Йорт­та че­бен
оч­кан та­выш ише­те­леп тор­ды. Ил­дус нишләргә бел­мичә арыби­ре ка­ран­ды. Ба­ла­лар ал­дын­да уңай­сыз бу­лып кит­те. Аның
бо­лай бер­кай­чан да күтә­ре­леп кыч­кыр­га­ны юк иде әле. Иртә
таң­нан Әхсән ки­леп, «у­лың ми­нем кыз­ны көчләгән», дигәч,
ачуы чык­ты. Ул кыз­га бит За­һир га­шыйк иде. Аша­ган та­багы­на тө­кергән нәрсә. Нәрсә көтә­сең, Мө­нирә тап­кан бит ул
ба­ла­ны... Ка­ты дул­кын­ла­ну­дан­мы, ба­шы кы­сып авырт­ты,
күкрәк ту­ры­сы ян­ды. Җитмәсә, ба­ла­лар текә­леп кат­кан­нар.
Ил­дус мун­ча күтәрмә­сенә ба­рып утыр­ды. Әл­фия генә тизрәк
кайт­сын. Бе­леп то­ра, ха­ты­ны бу кы­зу­лы­гын хуп­ла­ма­я­чак.
Уй­ла­ма­ган­да-көтмәгәндә Рөстәм­нең яз­мы­шы хәл ителде дә куй­ды. Әхсән абый бу­ла­чак ки­яү­не өенә алып кайт­ты.
Гүзәл белән ике­сен дә өстәл ар­ты­на утырт­ты.
– Хә­зер ми­не тың­ла­гыз. Бу кыл­ган гө­наһ­та кай­сы­гыз
ныг­рак га­еп­ле­дер, бел­мим, тик «Әхсән­нең кы­зы җилдән ба­ла
тап­кан» дигән яма­на­тым чы­гар­га ти­еш тү­гел. Кы­зым, синдә
дә га­еп юк тү­гел, кыс­ка итәк белән күп бор­га­ла­нып йөрдең. Әйтә кил­дем, тың­ла­ма­дың. Миндә дә га­еп бар – ар­тык
иреккә куй­дым үзең­не. Без­нең нә­селдә бер генә өйләнәләр
һәм бер генә ки­яүгә чы­га­лар. Ирдән иргә йө­рергә юл куй­мая­чак­мын. Ка­выш­ты­рам, яши­сез. Мин теләгәнчә бул­ма­ды,
хә­зер мин куш­кан­ча бу­лыр. Син, ки­яү бу­ла­сы ке­ше, бе­леп
тор, баш­баш­так­лык­ка юл куй­ма­я­чак­мын. Сү­земнән чык­саң,
гел әнә шун­дый фин­гал белән йө­рер­сең.
Рөстәм эндәшмә­де, ба­шын иеп тик утыр­ды. Өйдән
ку­ды­лар, кай­тыр өе, ба­рыр ке­ше­се юк. Кем соң ул аларга – бер­кем дә тү­гел. Кай­чан да бул­са шу­лай бетәргә ти­еш
иде ши­кел­ле. Шу­лай да әни­се өйдә бул­са, юл куй­мас иде
бо­лай гы­на. Рөстәм бу­ла­чак ба­бай­ны юньләп тың­ла­ма­ды
да. Гүзәл үз телә­генә иреш­те, бар­мак бөккәнгә килмәсәң,
йод­рык белән ки­терт­те. Үтеш­ли генә көз­гегә кү­зе төшкән
иде – хәй­ран зур фин­гал, күз юньләп күр­ми. Бу­ла­чак бабай­ның ку­лы ка­ты бу­лып чык­ты... Гүзәлгә ни кирәк бул­ды
икән? Ике ел, ике генә ел­га, ди­де. Әти­се исә го­мер­леккә ди.
Әйе, нәрсә кур­кы­ныч­рак­тыр: Гүзәлгә өйләнү­ме, әллә Чеч­ня
су­гы­шы­мы? Ике­се бер ке­бек. Гүзәл белән яшәү дә гра­на­та
өс­тендә уты­ру белән бер.
Рөстәм бу яңа тор­мыш­ны ни­чек ка­бул итәргә дә белмә­
де. Әл­фия әнилә­ренә те­ге ва­кыт­та ки­леп кергәч, шул йорттан чык­мас өчен ниләргә генә бар­ма­ды, ә мон­нан ка­ча­сы
гы­на килә. Уй­ла­ры­ның очы­на чы­га ал­ма­ды. Гүзәл­нең әни­се
Рөстәм­не бө­тенләй ярат­ма­ды. «Ник Та­һир ма­лае тү­гел, ник
Мө­нирә ма­лае, кү­зең кая, кем­не сай­ла­дың?» дип кы­зы­ның
ко­лак итен аша­ды. Гүзәл Рөстәм­не үзе­нең бүлмә­сенә алып
кер­де.
– Бор­чыл­ма, нәрсә ко­тың алы­нып уты­ра, бу­ла­сы бул­ды,
иң кур­кы­ны­чы арт­та кал­ды. Күр­дең, әти ту­зын­ды-ту­зын­ды
да ри­за­лаш­ты.
– Гүзәл, мин аң­ла­мыйм, ни кирәк си­ңа миннән, нин­ди
ба­ла уй­лап тап­тың?
– Син белә­сең, мин ал­да­ша бел­мим, без­нең ки­лешү честно бу­лыр­га ти­еш. Ми­нем чын­нан да ба­лам бу­ла, тик мин
аның ата­сы кем икә­нен бел­мим. Ми­не төнлә дис­ко­те­ка­дан
кайт­кан­да кем­дер көчлә­де. Ал­дырт­сам, баш­ка ба­ла бул­ма­вы
бар, әнә, җиң­ги­не­ке юк бит. Менә шул, син ар­ми­ядән ко­ты­ласың, мин – бу хур­лык­тан. Ул ке­ше­не мин ба­ры­быр та­бар­га
ти­еш­мен, мин беләм аны ни­чек эзләргә. Ике ел – ан­нан син
ирек­ле. Әти Чал­лы­га кит­те, аның та­ныш­ла­ры күп, ба­ры­сы
да тип-топ бу­лыр. Кичә ми­ңа да ка­еш эләк­те, бот­лар яна.
Гүзәл бер­ни бул­ма­ган­дай сөйлә­де, ә Рөстәм шак­ка­тып
уты­ра бир­де.
– Ми­не әти өйдән ку­ып чы­гар­ды.
– Ку­рык­ма, мон­да урын җитәр­лек, ан­нан әти без­не бары­бер Чал­лы­га кү­черәчәк. Ми­ңа укыр­га йө­рергә кирәк. Без
ни теләсәк, шу­ны эшл­әячәк­без, түз. Тик, ка­ра аны, бер­кем
дә бе­лергә ти­еш тү­гел, ишетә­сең­ме?
Рөстәм ар­ка­сын сте­на­га терәп, аяк­ла­рын ко­чак­лап,
идәндә ап­ты­рап уты­ра. «Ниш­лим мин мон­да, әни кайт­са,
ни ди­яр, улым кая, ди­яр­ме икән? Әллә ин­де ул да: «Кит­сен,
За­һир­ның юлы­на ар­кы­лы төшкән», ди­яр­ме? Юк, әни ба­рысын да белә, ул алай димәс. Кайт, дип, ки­леп алыр, бәл­ки...
Әле төш тә җитмәгән, күп­ме үзгә­реш. Өйгә кай­та­сы килә.
Әдилә дә елап кал­ды...»
Кичкә чак­лы көтәргә бул­ды. Әни­се кич­ке җи­дегә кай­
тып җитәргә ти­еш. Ке­ше өендә кая ба­рыр­га да бел­ми­сең, бакча­га чы­гып, те­ге бе­сед­ка­да утыр­ды, ке­ше кү­зеннән ераг­рак
бу­лыр­га ты­рыш­ты. Кич Гүзәл­нең әти­се кайт­ты, тик әни­се
генә кү­ренмә­де. Әти­се ку­ып чы­гар­ма­са, бө­те­не­сенә тө­ке­реп,
кай­тып та китәр иде, әни­се генә ча­кыр­сын. Ул өйләнү ту­рында да уй­ла­ма­ды, әллә ша­я­ру, әллә яман төш. Бу уен­ның бер
генә ях­шы ягы бар – ар­ми­ядән ко­ты­лу. Ли­лия әйтсә, ике дә
уй­ла­мый­ча ри­за бу­лыр иде. За­һир ни ди­яр?.. Ул бел­ми шул
Гүзәл­нең кем икә­нен. За­һир шун­дый җә­фа­дан кот­кар­га­ны
өчен бәл­ки бер­ва­кыт рәхмәт укыр... Рөстәм үз эчендә кай­нады. Әллә нин­ди бай, ма­тур йорт бул­са да, өйгә кай­та­сы килде. Ке­ше йор­тын­да кы­ен икән. Рөстәм­нең уй­ла­рын бү­леп,
яны­на Әхсән абый ки­леп утыр­ды.
– Нәрсә ба­шы­ңа ябыш­тың, утыр­тып куй­ма­ган­га рәхмәт
әйт.
– Ни өчен?
– Кыз­ны көчләп, кор­сак яса­ган өчен.
– Кем, мин­ме? Кирә­ге бар иде.
– Та­гын телләшсәң, му­е­ның­ны сын­ды­рам. Пас­пор­тың
кай­да? Иртәгә Чал­лы­га ба­рып, га­ри­за бирә­без.
– Ми­ңа көзгә ар­ми­ягә.
– Са­бир ма­лае ба­рып кайт­кан да җиткән. Да-а, бик
кыйммәткә төшә­сез. Во­ен­ник­ның күп­ме тор­га­нын белә­сең­ме
син? Бел­ми­сең. Бер ях­шы ма­ши­на то­ра ул. Ярый, күз кү­рер,
иртәгә Чал­лы­га китә­без. Эшкә өйрәтәм мин си­не, олы ма­лай
белән эшләргә өйрә­нер­сең.
Рөстәм бер урын­нан куз­гал­мый­ча уты­ра бир­де, кап­ка
ачыл­ган са­ен са­га­еп кал­ды, хә­зер Әл­фия әни­се ки­леп ке­рер
төс­ле то­ел­ды. Тик ин­де ка­раң­гы төш­те, килү­че бул­ма­ды.
Гүзәл генә аның яны­на бер кил­де, бер кит­те.
– Әйдә, мин си­ңа урын җәй­дем, иртән иртүк китә­без,
ди­де әти. – Рөстәм­не Гүзәл үз бүлмә­сенә алып кер­де, идәнгә
мат­рас са­лып, урын җәй­де. – Хә­зергә шун­да йок­лап тор.
Үзе ка­ра­ват­ка ме­неп ят­ты.

Әл­фия За­һир­ның эшлә­рен бе­тергә­нен көт­те, шу­ңа та­гын
бер көнгә тот­кар­лан­ды. За­һир­ның укуы баш­ла­ныр­га әле атна­дан ар­тык ва­кы­ты бар. Авыл­га кай­тып, ял итеп, Ру­шан­ны
кү­реп ки­лергә бу­ла. Гүзәл­не дә са­гын­ды. Кай­да укыр­га кер­де
икән? Бәл­ки Ка­зан­га ки­лер...
План­нар, хы­ял­лар бар да без теләгәнчә бул­са... Әлфия йорт­ка кай­тып керү белән нин­ди­дер бор­чы­лу той­ды.
Күтәрмәләр се­бе­реп йөргән Әдилә әни­сен йө­ге­реп ки­леп
ко­чак­лап ал­ды.
– Әни, әни, Рөстәм абый­ны кичә бер ба­бай ма­ши­на­га
утыр­тып алып кит­те. Әни, абый ела­ды, ку­нар­га да кайт­мады.
– Тук­та, әти­ең кай­да?
– Әти чир­ли, әни. Әти абый­га шун­дый ка­ты ачу­лан­ды,
абый ела­ды.
Әл­фия өйгә ке­реп, йо­кы бүлмә­се­нең ише­ген ач­ты. Йө­зе
ап-ак бул­ган Ил­дус йо­мар­ла­нып ята.
– Әти­се, ни бул­ды си­ңа, Әдилә ни сөй­ли ул, Рөстәм­не
кая алып кит­теләр?
– Әл­фия, әле дә кайт­тың! Эттән эт ту­мый ни ту­сын.
Кичә иртән Әхсән кил­де, улың кыз­ны көчләп кор­сак яса­ган,
я өйлән­дер, я утыр­там, ди.
– Гүзәл­не­ме? – ди­де За­һир ап­ты­рап. Ул ишек тө­бендә
ба­сып то­ра иде.
– Шун­нан? – ди­де Әл­фия бик сак кы­на.
– Мин аны ку­ып чы­гар­дым, бүтән бу йорт­ка аяк та басма, ди­дем. Ки­чер, За­һир улым, ни дип тә әй­тергә бел­мим.
«Ки­леп со­ра­гыз да туй ясыйк ке­ше белгән­че», ди Әхсән.
Со­ра­мыйм да, яса­мыйм да. Алып кит­те, теләсә нишләт­сен,
ник шун­да бо­тын­нан асып куй­мый – кирә­ге юк.
За­һир ак­рын-ак­рын гы­на арт­ка чи­ген­де, ни­дер әй­тергә
дип авы­зын ач­ты да ты­е­лып кал­ды. Ишек тө­бендә тор­ган
сум­ка­сын ал­ды да кап­ка­дан чы­гып йө­гер­де. Әл­фия тук­тат­мады. Кит­сен, хә­зер киткә­не хәер­ле.
Ил­дус­ның хә­ле шәптән тү­гел иде, Әл­фия ашы­гыч ярдәм
ма­ши­на­сы ча­кырт­ты һәм шун­да ук бергәләп боль­ни­ца­га киттеләр. Ил­дус­ның йөрә­генә ин­фаркт бул­ган иде. Әл­фия өч
көн ире янын­нан китмә­де. Аның йөрә­ге те­геләй дә, бо­лай
да яра­лы. Кү­ңе­ле ты­ныч тү­гел, эчтән яна, кинәт кан ба­сы­мы
күтә­ре­леп китә. Әл­фия түзмә­де:
– Әти­се, син юк­ка бор­чы­ла­сың. Мин хә­зер ба­рып, хә­лен
бе­леп киләм, – ди­де.
– Юк, бар­ма, син аны жәл­ли­сең дә та­гын алып ка­ла­сың.
За­һир кая кит­те икән – шу­ны бел. Кы­зу­лык белән әллә ни
кы­ла күрмә­сен...
– Ярый, ярый, син ты­ныч кы­на ят, мин өс­тем­не генә
алыш­ты­рып ки­лим.
Әл­фия ту­ры Әхсәннәргә кит­те. Кы­зыл кир­печтән ике
кат­лы итеп са­лын­ган йорт­ның ты­шы гы­на тү­гел, эче дә бик
ма­тур бу­лып чык­ты. Бар җирдә тәр­тип, гөлләр белән ма­тур
итеп бизәлгән иха­та. Әл­фия кай­сы ишеккә ке­рергә дип торган­да, өй ху­җа­бикә­се үзе кар­шы чык­ты. Як­ты йөз белән
кар­шы ал­ды.
– Әйдә, Әл­фия, уз.
Алар зур аш бүлмә­сенә ке­реп утыр­ды­лар.
– Мин Рөстәм­не кү­рергә дип килгән идем, кай­да ул?
– Ба­ла­лар­ны Әхсән кичә үк Чал­лы­га алып кит­те. Загска га­ри­за би­рергә, эшкә ур­наш­ты­рыр­га кирәк, ди­де. Әл­фия,
ачу­лан­ма, мин мо­ңа бер дә шат тү­гел­мен. Си­нең За­һи­рың
бул­са, биш кул­лап ри­за бу­лыр идем дә, тик бу Мө­нирә мала­ен бер дә өнәп бе­тер­мим. Әхсәнгә дә әйт­тем, теләсә кая
куй, күз ал­дым­да утыр­ма­сын, ди­дем. Чал­лы­да алып куй­ган
өч бүлмә­ле фа­ти­ры­быз бар, шун­да то­рыр­лар. Бел­мим, ни
кү­реп ябыш­кан­дыр, Гүзә­ле дә ки­ре как­мый бит. Кор­са­гы
ике ай­лык, озак­ла­мый бүлт­әеп чы­га­чак. Шу­ңа тиз ара­да туй
ясап, язы­лыш­ты­рыр­га кирәк.
Әл­фия берсүз­сез тың­лап утыр­ды. Ни­дер оша­мый,
Рөстәм белән оч­ра­шып сөйләш­мичә бул­мый. Ил­дус авыр
хәлдә. Нәрсә­дер эшләргә кирәк. Әл­фи­я­нең бер нәрсәгә ачуы
килә: то­та­лар да Мө­нирә ма­лае диләр, ул ин­де күптәннән
Әл­фия ма­лае, Рөстәм үзе дә аның өчен үлеп то­ра. Мө­нирә
шул­чак­лы яман эз кал­дыр­ды үз ар­тын­нан, ха­лык һа­ман оныта ал­мый. Рөстәмгә ка­рый­лар да Мө­нирә­не күрәләр. Әл­фия
ничә ел шул ба­ла­ны тәр­би­яләп, кан ана­сы сал­ган үткәннәр­не
юар­га ты­ры­ша. Яр­пач­лы­гы гы­на бар, на­чар ба­ла тү­гел бит
ул. Әл­фия уры­нын­нын күтә­рел­де.
– Ми­ңа китәргә кирәк, Ил­дус­ның хә­ле авыр. Син ми­нем
ма­лай­ны алай бе­те­реп таш­ла­ма. Ми­ңа аны кү­реп сөйлә­шергә
кирәк. Гүзә­лең дә бүләк тү­гел, бәл­ки га­еп ан­да да бар­дыр.
Рөстәм өйгә кайт­сын, күз кү­рер, – ди­де дә ашы­гып чы­гып
кит­те.
Бу ни хәл, Рөстәм Ил­дус­ның яз­мы­шын ка­бат­лый тү­гелме соң? Нин­ди бәйлә­неш бар соң мон­да? Әл­фи­я­нең ник­тер
ыша­на­сы килмә­де. Ярый әле кый­на­ма­ган­нар, көчләп өйләндерә күрмә­сеннәр. Ил­дус өчен дә бик бор­чыл­ды. Әти белән
ул ара­сын­да аң­ла­шыл­ма­ган җепләр су­зы­ла.
Ике көннән соң кич белән Әхсән ки­леп кер­де.
– Исән­ме, Әл­фия, менә си­не туй­га ча­кы­рыр­га кил­дем,
җом­га кич бер рес­то­ран­да уты­рып алыр­быз. Ил­дус белән
ки­лер­сез. Бу ми­нем эш тү­гел дә бит, менә йө­рим ча­бу­лап.
– Туй­га чак­лы улым­ны кү­реп сөйләшә­сем килә. Ник­тер
мин бу хәлләргә ышан­мыйм, Гүзә­лең ал­да­мый­мы икән?
Алып кил ике­сен дә. Кы­зың ке­шеләр яз­мы­шы белән ша­ярыр­га яра­та. Хә­лил­нең кы­зы белән дә ша­яр­ды, ике ай психуш­ка­да ятып чык­ты. За­һир белән йөргәч, нишләп Рөстәмгә
би­релгән?
– Би­релмәгән, Рөстәм көчләгән аны. Нәрсә әле бе­те­реп
ат­тың ми­нем кыз­ны? Хә­лил кы­зы­ның чи­рендә Гүзәл­нең ни
кат­на­шы бар?
– Кы­зың фә­рештә тү­гел, Әхсән абый. Мө­нирә кайчан­дыр Ил­дус­ның яз­мы­шын сын­дыр­ды, мин мо­ңа ша­һит.
Рөстәм­не Мө­нирә ма­лае дип ка­ра­ма­гыз, ул ми­нем улым.
– Тук­та, Әл­фия, ник кы­за­сың әле, мин ни на­чар­лык
эшләгән, мин дә шул ба­ла­лар дип ча­бып йө­рим тү­гел­ме соң?
Ил­дус ку­ып чы­гар­са да, мин урам­да кал­дыр­ма­дым бит. Тик
ми­нем дә хә­лемә кер, синдә дә кыз үсә. Алар бик тиз үсеп
җитәләр икән шул. Ми­ңа ни­чек күтә­рергә бу оят­ны? Ничә
көн хә­зер во­ен­ко­мат белән загс ара­сын­да ча­бу­лыйм. Гүзәл
елый, әти, ар­ми­ядән алып кал, ди. Ми­не бай дигәч тә, миндә
дә ак­ча су­гу ста­но­гы утыр­мый. Белә­сең килсә, мин дә мондый ки­яү ту­рын­да хы­ял­лан­ма­ган идем, ал­маш ыш­та­ны да
юк бит.
– Бө­тен әй­бер­се дә бар аның, ки­тер ба­ла­лар­ны.
– Ярый, иртәгә ки­те­рер­мен.
Әхсән абый ба­ла­лар­ны туй­га ике көн ка­ла гы­на алып
кил­де. Рөстәм кер­де дә берсүз­сез, үзең аң­ла ин­де дигәндәй,
ба­шын иеп то­ра бир­де. Әл­фия ка­ра­шын Гүзәлгә кү­чер­де,
аны­сы да ку­ы­ры­лып кал­ды.
– Ник өйгә кайт­ма­дың? Әти­ең авыр хәлдә. Кыз­ган чак­та
олы ке­ше ни әйтмәс.
Рөстәм­нең кү­зенә яшь төел­де, йө­зе кып-кы­зыл бул­ды,
бо­рыл­ды да аты­лып чы­гып кит­те, аның ар­тын­нан Әдилә дә
ияр­де. Гүзәл­нең кур­куы йө­зенә чык­кан иде.
– Ми­не ал­дар­га яра­ма­ган­ны белә­сең­ме, Гүзәл, бу нин­ди
уен? Рөстәм белән сез һәр­ва­кыт дош­ман иде­гез, хә­зер ки­леп
мәхәббәт уй­ный­сыз. Мин кү­реп то­рам, кор­сак­лы­сың, хәт­та
кем ту­а­сын да беләм. Кем ба­ла­сы – ми­нем шу­ны гы­на беләсем килә.
Гүзәл­нең күзлә­ре түгәрәклә­неп кит­те.
– Рөстәм­не­ке, – ди­де кал­ты­ра­нып.
– Ярый, Рөстәм бү­ген өйдә кун­сын, кал­ды­ры­гыз.
– Юк, кал­дыр­мый­быз, – ди­де Гүзәл кал­ты­ра­нып һәм
ял­ва­рып әти­сенә ка­ра­ды. Әхсән абый да юга­лып кал­ды. Әлфи­я­нең тыл­сым­лы кө­ченә бер­нин­ди ак­ча белән дә кар­шы
то­рып бул­мый.
– Ку­рык­ма­гыз, мин аның телә­генә кар­шы ба­рыр­га җыен­мыйм, ул ни­чек теләсә, шу­лай бу­ла­чак. Ки­яү ке­шегә туй­га
чак­лы кыз йор­тын­да яшәү ки­леш­ми.
Гүзәл чы­гып китәр ал­дын­нан Рөстәм­нең күлмәк из­үенә
ябыш­ты:
– Син сүз бир­дең, оныт­ма. Ки­ре юл юк.
Рөстәм эндәш­ми ба­сып кал­ды.
Алар киткәч, Әл­фия Рөстәмгә:
– Әйдә, улым, те­ге ал­ма­гач тө­бенә уты­рып, икәү генә
сөйлә­шик. Си­не ничә көн күргә­нем юк, әти­ең дә ар­тык борчы­лып, йөрә­ге күтәрмә­де, авыр хәлдә. За­һир да кайт­кан иде,
бу хәл­не ишетү белән ки­ре кит­те. Син бер­нидән ку­рык­ма, тик
дө­ре­сен сөйлә. Кем га­еп­ле бу эштә, син­ме, Гүзәл­ме? – ди­де.

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.