Язмыш сынавы

За­һир Ка­зан­га килгәч тә эч­ке дөнь­я­сын бик озак саф­ка бас­ты­ра ал­мый­ча җә­фа чик­те. Уен­да гел Гүзәл бул­ды. Бергә үткәргән көннәр­нең һәр миз­ге­лен йөрә­геннән үткә­реп, ут бу­лып ян­ды. Үзе дә сизмәстән күзлә­рен йо­ма да «а-ах» дип куя. Үзе­нең бә­хе­те-шат­лы­гы ха­кын­да кем белән бул­са да сөйләшә­се кил­де. Мон­дый сер­не җан дус­ты Ру­шан белән генә ур­так­ла­ша алыр иде шул. Ру­шан Са­ра­тов­та «у­чеб­ка»­да.
Ара­лар әллә ни ерак та тү­гел, хат­лар ике ара­да йө­реп кенә тора. За­һир те­о­рия үтсә, Ру­шан көн дә прак­ти­ка­да чап­ты. Алар,
хәллә­реннән килгәнчә бер-бер­се­нең ру­хын күтә­рергә ты­рышып, сол­дат тор­мы­шын­нан кы­зык-кы­зык хәлләр ту­рын­да
языш­ты­лар. Бергә тәгәрәп үскән җан дус­лар, читкә та­рал­гач,
бер-бер­сенә ни­чак­лы ка­дер­ле икәннә­рен ныг­рак той­ды­лар.
Алар ба­ла чак­тан хәр­би хезмәт, хәр­би ки­ем ту­рын­да хы­ял­ланып үс­теләр. Ру­шан, укыр­га керә ал­ма­са да, баш­та сол­дат,
ан­нан пра­пор­щик, ан­нан ин­де офи­цер бу­лыр­га дип, үз алды­на мак­сат куй­ды. Яз кө­не хат белән «ах­ры­сы, учеб­ка­дан
соң Чеч­ня­га алыр­лар», дигән хәбәр кил­де. Нәрсә ди­сен дусты­на, бар­ма, дия ал­мый, ул бит бу­ла­чак офи­цер. Сол­дат­тан
со­рап тор­мый­лар, кай­да кирәк – шун­да җибәрәләр. Чеч­ня
су­гы­шы ту­рын­да әллә нин­ди хәбәрләр йө­ри, кур­сант­лар еш
кы­на үза­ра гәплә­шеп ала­лар. Ишеткәннәр бер дә сөен­дер­ми.
«Эләкмәсә генә ярар иде ул су­гыш­ка» дигән теләк көннәнкөн ар­та гы­на бар­ды. Учеб­ка­да ал­ты ай­дан ар­тык тот­мый­лар
шул, Ру­шан­ның да час­тен төр­ле­сен төр­ле як­ка та­рат­ты­лар.
«Хуш, дус­тым, без Чеч­ня­га кит­тек, ба­рып җиткәч, үзем язармын. Әти-әниләргә бел­гертмә, бор­чыл­ма­сын­нар».
* * *
За­һир киткәч, Гүзәл ат­на-ун көн эче по­шып йөр­де дә,
кул селтә­де, та­гын ис­ке кә­сепкә то­тын­ды. Ия­реп кай­ту­чылар­га да, оза­ту­чы­лар­га да кыт­лык бул­ма­ды, әле бер­се, әле
икен­че­се. Берәр ях­шы гы­на йөргән пар­лар­га ачуы кил­де­ме,
алар­ның ара­сын бо­зар­га да күп со­ра­ма­ды Гүзәл. Ара­ла­рына ке­реп аер­ды да таш­ла­ды, күп­ме кыз­лар­ны шу­лай итеп
елат­ты. Чал­лы­дан да, Әлмәттән дә ку­нак егетлә­ре кай­тып
кы­на то­ра. Ни­чек яшәсә, шу­лай яши бир­де, усал­лы­гы да,
аз­гын­лы­гы да ар­та гы­на тор­ды. Аның тирә-ягын­да егетләр
генә тү­гел, кыз­лар да бик күп иде шул. Гүзәл ке­бек ях­шы кие­неп, тәм­ле ашар­га теләү­челәр дә аз тү­гел. Үзе­нең ки­еп туйган ки­емнә­рен би­реп, шун­дый­лар­ның кай­бер­сен үз ко­лы­на
әйлән­дерә баш­ла­ды. Гүзәл ни куш­са, шу­ны баш­ка­рыр­га әзер
тор­ган кыз­лар бер бәләкәй генә ша­кал өе­рен хә­терләтәләр.
Җәйгә Гүзәл За­һир­ны оны­та да баш­ла­ган иде ин­де. Кичен клуб­ка За­һир белән Рөстәм ки­леп кергәч, кыз сискә­неп
кит­те. За­һир кигән фут­бол­ка­ның күкрәклә­ре, җи­ңе әнә-менә
ер­ты­лам дип то­ра. Озын ма­тур гәүдә­ле За­һир­ны күрү белән
кыз­лар­ның баш­ла­ры үзеннән-үзе шул як­ка бо­рыл­ды, кү­бе­се
авыр су­лап куй­ды. Чөн­ки Гүзәл бар җирдә баш­ка­лар­га урын
юк, аңа кар­шы чы­гар­га бер­кем­нең дә йөрә­ге җит­ми. Гүзәл
үзе дә сок­ла­нып ка­рап тор­ды. Шәп иде шул егет. За­һир күзләре белән кирәк­ле ке­ше­сен эзлә­де, күзгә-күз оч­раш­кач, бербер­сен ел­ма­еп сә­ламлә­деләр. Гүзәл бар­мак бө­геп кенә үзенә
ча­кыр­ды, За­һир бө­тен зал буй­лап аңа кар­шы ат­ла­ды. Бөккән
бар­мак ар­тын­нан ба­ру Рөстәм өчен әй­теп бе­тер­ге­сез хур­лык
иде, әм­ма га­шыйк егет кыз­лар­ның хи­рыс­лык­ла­рын­нан ерак
иде шул. Абый­сы­на «тук­та!» дип кыч­кы­ра­сы кил­де, юк
шул, кит­те. Рөстәм бо­лар­ны күрмәс өчен бо­ры­лып клуб­тан
ук чы­гып кит­те. Рөстәм­нең үзендә дә Гүзәл прин­цип­ла­ры.
Мин йө­гергән­че алар йө­гер­сен дип, бик күп кыз­лар­ның башын әйлән­дерә. Ул бу җәйдә та­гын да үсеп, ма­ту­ра­еп кит­те.
Кай­чан­дыр ап-ак баш куе җи­тен тө­сенә кер­де, ма­тур көрән
күзләр... Го­мумән, аның нин­ди­дер сөй­кем­ле сөя­ге бар иде.
Кыз­лар белән шун­дый тиз ур­так тел та­ба, әй­тер­сең, дөнья
күргән җиткән егет, юк­са, аңа ба­ры ун­җи­де яшь кенә. Кызлар­ның эч-ба­вы­ры­на үтеп керә, әллә ка­ян ма­тур сүзләр та­ба
белә. Бу як­тан алар Гүзәл белән «с­пец»­лар иде. Кем кем­нең
йөрә­ген күбрәк ва­та, әй­тер­сең, ярыш игъ­лан иткәннәр. Алар
бер-бер­сен кү­рал­ма­ды­лар, класс­та да гел элә­ге­шеп кенә торды­лар – кем-кем­не ныг­рак рән­җетә. Рөстәм:
– Абый­га Ка­зан­да да кыз­лар җитәр­лек, – дигәч, Гүзәл
кыч­кы­рып көл­де:
– Ка­рар­быз, бар­мак бөгәм – абы­ең аяк ас­тын­да ту­зан
бу­ла­чак, күр дә тор.
Менә бү­ген шу­ны дә­лиллә­де дә ин­де.
Абый­сы кайт­кач, Рөстәм күп­ме аның ко­лак итен аша­ды:
– Бар­ма бар­мак изәп ча­кыр­ган­га, елан бит ул.
Юк, кит­те. Мәхәббәт­нең кү­зе су­кыр дип бел­ми әйт­мәгәннәр­дер шул. За­һир белән Гүзәл та­гын ае­рыл­ма­ды­лар.
Бүтән егетләр читкә тай­пы­лып тор­ды­лар. Гүзәл үзе дә аңлый: баш­ка­лар белән кы­лан­ган ке­бек За­һир белән кы­ла­нырга яра­мый, ул аның үзенә дә ошый. Аның көч­ле ко­ча­гы­на
ке­реп чу­ма да ба­шын югал­та. За­һир аңа бик сак, бик яра­тып,
бәллүр са­выт­ка ка­гыл­ган ке­бек ка­дерләп кенә ка­гы­ла. Кайнар тын алы­шы белән ба­шын әйлән­дерә.
Га­шыйк­лар­га төн кыс­ка бул­ган ке­бек, көннәр дә бик тиз
үт­те. За­һир­га та­гын китәргә кирәк. Китә­се көн­не кич­ке як­та
күр­шелә­ре Са­бир­лар да кер­де. Ир-ат ха­тын-кыз­дан читтәрәк,
бүрәнәләр өс­тенә уты­рып дөнья хәллә­ре белән ур­так­ла­ша.
Са­бир­ны бер со­рау бор­чый.
– За­һир улым, Ру­шан­нан күптәннән хат юк, нишләп язмый икән?
– Са­бир абый, мин кай­тыр ал­дын­нан гы­на хат ал­дым,
бар да ях­шы, дигән иде.
– Бел­мим, ба­ла­лар, бер дә кү­ңелдә тын­гы юк, Чеч­ня­га
гы­на ки­теп бар­ма­са ярар иде дим. Әнә күптән тү­гел ра­йон
га­зе­та­сын­да кайт­ты, күр­ше авыл­дан сол­дат алып кай­тып
күмгәннәр. Ал­лам сак­ла­сын, йөрәк бор­чы­лып тик то­ра, әллә
нин­ди яман төшләр дә ке­реп йөдәтә.
– Бор­чыл­ма әле, Са­бир абый. Без бит авыл ма­лай­ла­ры,
без­нең ише егетләр­не бо­лай гы­на бө­геп бул­мый.
– Әй ба­ла­лар, ул су­гыш­ка әнә шул сез­нең ише тың­лау­лы
авыл ба­ла­сын җибәрәләр дә ин­де. Су­гыш бит ул... бер­кем­не
дә ая­мый. Син яз аңа, Чеч­ня­га ки­теп бар­ма­сын. Аны без­нең
рөхсәт­сез ал­мый­лар­дыр бит, әйт, әни­ең-әти­ең бор­чы­ла, диген, хат яз­сын.
– Ярый, язар­мын, Са­бир абый.
Ил­дус сүзгә ка­тыш­мый тың­лап кы­на утыр­ды. Аның
ин­де күптәннән җа­нын­да тын­гы­лык юк. Кем кемнән со­рап
тор­сын ди ин­де улы­гыз­ны су­гыш­ка би­ре­гез дип, кем со­рап
кил­сен дә, кем бир­сен ди үз ба­ла­сын.
Иң со­ңын­нан ул да әй­теп куй­ды:
– За­һир, син дә уй­ла, анаң­ны бор­чу­га сал­ма. За­ма­ны
за­ман тү­гел, кемгә кирәк­тер бу су­гыш­лар.
Ирләр ара­сын­да тын­лык ур­наш­ты.
* * *
За­һир Ка­зан­га килгәндә аңа бер хат ята, ул Ру­шан­нан
иде. Бер ты­ныч поч­мак та­бып, укыр­га утыр­ды, укы­ган са­ен
йөрә­генә ныг­рак шом тул­ды.
«Эх, дус­ка­ем, – дип баш­ла­на хат, – җәннәт кай­да ди­сә­ләр, ул без­нең ту­ган як­та, Та­тарс­тан­да ди­яр идем. Тә­муг
ут­ла­рын күрә­се­гез килсә, Чеч­ня җи­ренә ки­леп кү­ре­гез. Кая
ка­ра­ма, ка­ра­га тө­ренгән ха­лык. Бер­кем ел­май­мый, бер­кем
исәнләш­ми, алар­га ка­рап җан өши. Җи­ме­рек шәһәр, авыллар. Кая ка­ра­ма, ка­ра кү­мер өе­ме. Әле су­гыш­ка да кермә­дек,
көн дә чап­ты­ра­лар, өйрәтәләр, тик шу­лай да, оят бул­са да әйтим, ник­тер кур­кы­ныч. Вер­туш­ка­лар көн дә без­нең егетләрнең үле гәүдәлә­рен Рос­си­ягә та­шый­лар. Мон­да күргәннәр­не
язып аң­ла­тыр­лык тү­гел, озак­ла­мый без­не дә ку­ар­лар. Су­гышка ке­рер ал­дын­нан хат язар­га яра­мый икән, йо­ла­сы шун­дый.
Хат кил­ми тор­са, ап­ты­ра­ма. Эх, дус­ка­ем, исән ка­лып, та­гын
бер генә тап­кыр бул­са да бер уты­рып сөйләшә­се иде».
Ай ярым ин­де За­һир­га Ру­шан­нан хат килмә­де. Бор­чылу­дан кү­зенә йо­кы кермә­де. Яңа­дан ха­тын ал­гач сөе­нечтән
кул­ла­ры кал­ты­ра­ды, кон­верт­ны ач­кач, хә­рефләр ар­лы-бир­ле
си­ке­реш­те, укы­га­ны ми­енә ба­рып җитмә­де. Шу­лай да үзен
кул­га алып, яңа­баш­тан укый баш­ла­ды:
«Кыс­ка­сын гы­на язам, бе­рен­че бо­е­вой кре­ще­ни­едән соң
яр­ты чә­чем агар­ды, тәмә­ке тар­тыр­га, ара­кы эчәргә өйрәнә
баш­ла­дым. Шун­сыз, аек акыл белән, мон­да­гы дөнь­я­ны аңлап бул­мый, акыл­дан язу­ың бар. Егетләр ачык күз белән йоклый­лар, төн буе са­та­шып, су­гы­шып чы­га­лар. Үзең белә­сең,
ар­ты­гын язар­га яра­мый, исән кайт­сам, күп итеп сөйләр­мен.
Эх, За­һир дус, тизрәк кай­тып оч­ра­ша­сы, туй­ган­чы кыз­лар
ко­ча­сы иде. Бер ха­тын-кыз та­тып та ка­ра­ма­ган ки­леш үлеп
китсәң, ник ту­ган­га үке­нер­сең».
За­һир дус­тын ни­чек юа­тыр­га да белмә­де. Ул бу­ла­чак
офи­цер, аның кул ас­ты­на Ру­шан ке­бек шун­дый күп­ме яшь
ке­ше яз­мы­шы тап­шы­ры­ла­чак. Уй­ла­ныр уй күп иде.
Ру­шан та­гын ике ай­га хәбәр­сез юга­лып тор­ды. За­һир
күп­ме генә яз­ма­сын, җа­вап бул­ма­ды, ике ай ике ел ке­бек
то­е­ла баш­ла­ды. «Са­бир абый­лар бик бор­чы­ла, ике ай инде хат юк», ди­еп Рөстәм дә со­рап яз­ды. За­һир ни­чек кенә
бәргәләнмә­сен, ул да хәр­би кур­сант кы­на бит, нәрсә эш­ли
ала соң?
Яңа ел ал­дын­нан аны КПП­га ча­кырт­ты­лар. За­һир әни­се
килгән­дер дип уй­ла­ды, чөн­ки ул Ка­зан­га эш белән килгәндә
шу­лай ке­реп чык­ка­лый иде. Тик аның кар­шы­сын­да озын
буй­лы, та­як­ка та­ян­ган бер егет ба­сып то­ра. Бер ка­ра­саң, Заһир­лар яшендә генә, ә нык­лап ка­ра­саң, чигә чәчлә­ре агар­ган,
күзлә­рендә ару, тал­чы­гу, кай җи­ре­дер бик авыр­та ке­бек. Заһир аның кай­дан икә­нен берсүз­сез аң­лап ал­ды. Егет:
– Мин – Са­ша, – дип, кул би­реп кү­реш­те. – Әйдә, әнә
те­ге ска­мей­ка­га ба­рып уты­рып сөйлә­шик.
Алар ке­ше кү­зеннән читкәрәк ба­рып утыр­ды­лар. Са­шаның кул­ла­ры кал­ты­ран­ды, үзе ком­сыз­ла­нып тәмә­ке су­ыр­ды.
За­һир аның хә­лен аң­лап, ашык­тыр­ма­ды, со­рау­лы ка­ра­шын
ан­нан ал­мый, сүз баш­ла­вын са­быр гы­на көт­те. На­чар хәбәр
ишетүдән кур­кып, эч-ба­вы­ры кы­сы­лып куй­ды. Тын да алырга кур­кып уты­ра бир­де.
– Мин си­ңа Ру­шан­нан хат алып кил­дем, азак укырсың, – дип, күкрәк кесә­сеннән хат чы­га­рып бир­де. Са­ша капкан тәмә­ке­сен тө­бенә чак­лы тарт­ты да икен­че­сен ка­быз­ды.
Аңа сүз баш­лау бик тә авыр иде. – Без Ру­шан белән килгән
көннән бир­ле та­ныш, – дип сөйләп кит­те. – Ул килгәндә мин
ин­де «дед» идем. Та­тарс­тан­нан килгән егетләр­не үзе­без­нең
ян­га җы­яр­га ты­ры­ша идек, ан­дый җирдә як­та­шың ту­га­ныңнан да якын. Ру­шан бик акыл­лы, са­быр егет. Без аның белән
бик тиз ур­так тел тап­тык. Ми­нем кай­тыр ва­кыт җитә, ул әле
по­рох исе та­тып ка­ра­ма­ган. Кыс­ка­сы, мин аны яным­нан
җибәрмә­дем, үземчә сак­лар­га ты­рыш­тым. Ул си­нең ту­ры­да
бик күп сөйлә­де. Мин си­не нәкъ ул сөйләгәнчә күз ал­ды­ма
ки­тер­дем һам күрү белән та­ны­дым. Без Ру­шан белән ике-өч
тап­кыр ут эченә ке­реп чык­тык, ми­нем соң­гы­сы иде, кай­тыр
чак җиткән. Тик мо­ны­сы көтмәгәндә баш­лан­ды. – Са­ша
та­гын тәмә­ке ка­быз­ды, аны йот­лы­гып-йот­лы­гып су­ыр­ды.
Нәрсә­дер исенә тө­шеп, баш сел­кеп куй­ды. – Мәхшәр, сволочь­лар, кем дә бул­са исән ка­лу мөм­кин тү­гел иде ан­да.
Без бу бә­ре­лешкә әзер дә тү­гел, без­не бер­кем кисәтмә­де дә.
Өстән ут яң­гыр бу­лып яу­ды. Кемнәр ди­ген әле, үзе­без­некеләр үзе­без­не кыр­ды.
За­һир ял­гыш ишетәм­ме дип:
– Ни­чек, ни сөй­ли­сең, алай бу­луы мөм­кин тү­гел?! – дип
сискә­неп әй­теп куй­ды.
– Юк, мин бе­леп сөй­лим, су­гыш­та ан­дый хәлләр дә
бул­га­лый. Дош­ман­нар без­нең би­ек­лек­не та­ба да без бу­лып
ко­ор­ди­на­та җибәрә. Алар ба­ры­сын да бе­леп то­ра. Ә белә­сеңме, алар ни өчен көч­ле? Алар­да ак­ча, алар­да өр-яңа тех­ни­ка.
Без­нең яңа ко­рал­лар­ны са­тып ала­лар да безгә үк ата­лар.
Бездә чы­га тор­ган иң яңа ко­рал­лар алар­да. Ә бездә ни бар?
Алар­да­гы­ның яр­ты­сы да юк. – Ул әр­не­шеп бик ка­ты итеп
сү­ге­неп куй­ды. – Га­фу ит, мин үзем синнән Ру­шан ту­рын­да
со­рар­га дип килгән идем.
– Ни­чек миннән? Ми­нем үзем­нең белә­сем килә, кая Рушан? – За­һир са­быр­лы­гы бе­теп утыр­ган җи­реннән си­ке­реп
тор­ды.
– Без бу соң­гы мәхшәрдә ике­без дә яра­лан­дык. Ми­нем
аяк­ка ти­еп чәрдәклә­де, ә Ру­шан... Мин аны тап­кан­да та­нырлык тү­гел иде, фу­гас аның янын­да гы­на шарт­ла­ган. Ул шундый ка­ты итеп кыч­кыр­ды. – Са­ша сөй­ли ал­мый тот­лы­гып
кал­ды, урт сөяклә­ре ар­лы-бир­ле йөр­де, кү­зенә яшь тул­ды,
ах­ры­сы, ка­бат күз ал­дын­нан үткәр­де, ка­ты-ка­ты итеп тәмәке­сен су­ыр­ды. – Мин аның бо­тин­ка­ла­рын күрмә­дем, өзелгән
ит кисәклә­ре, атып тор­ган кан ел­га­сы... Әллә яра­дан, әллә
кур­ку­дан, аны ко­чак­лап ела­га­ным­ны гы­на хә­тер­лим. Акылдан язар­га да күп кирәк­ми. Без­нең ике­без­не ике як­ка озаткан­нар, мин бер ай гос­пи­тальдә ят­кан­нан соң ки­ре кайт­тым,
аны тап­ма­дым. Ру­шан белән ике­без­нең әй­берләр бергә иде.
Шу­лар­ны җы­еп алып кайт­тым, ара­сын­да язы­лып бетмәгән
хат... Мин кай­ту белән си­нең ян­га кил­дем. Әгәр үлгән бул­са,
кай­та­рыр­лар, син белгән бу­лыр идең. Ул исән алай­са, кай­да
да бул­са гос­пи­тальдә ята­дыр. Яра­сы авыр бул­са, хат яза алмый ин­де ул. Ан­дый чак­та врач­лар да бик тиз генә бел­гертергә ашык­мый. Соң­гы чиккә тик­лем сер итеп сак­лый­лар,
йә үлә, йә ка­ла...
– Аның Чеч­ня­да икән­ле­ген өйдә бер­кем бел­ми, хат юк­ка
бор­чы­ла­лар. Ул ми­ңа әй­тергә куш­ма­ды.
– Эзләргә кирәк, авыр яра­лы­лар­ны йә Мәскәүгә, йә Вол­гог­рад­ка җибәрәләр. Өч ай ва­кыт үт­те ин­де, нин­ди дә бул­са
хәбәр бу­лыр­га ти­еш, әтилә­ре хәр­би ко­мис­са­ри­ат ар­кы­лы
эзләт­сеннәр. Менә ми­нем ад­рес, өй те­ле­фо­ны, кирәк бул­са,
шал­ты­рат. Мин Зәйдән бу­лам. Бу­сы си­ңа – хат­лар төргә­ге,
язы­лып бетмәгән хат та шун­да. Мин укы­дым, га­фу ит. Мо­ны
ачык­тан-ачык җибәрә ал­ма­ган бу­лыр иде, ах­ры­сы, ми­нем
дем­бель­не көткән. Языл­ган­нар­га ко­лак сал, ул хак­лы. – Са­ша
бик авыр­лык белән то­рып бас­ты да сау­бул­ла­шыр­га ку­лын
суз­ды.
– Ярый, як­таш, мин ки­тим, өйдә дә бул­ган юк. Син мине элемтәдә тот. Бер-бе­ре­безгә кирәк бу­лу­ы­быз бар, эзләргә
кирәк.
Яра­лы сол­дат, та­я­гы­на нык та­я­нып, кап­ка­га та­ба борыл­ды. Ул, бер­кемгә дә күтә­ре­леп ка­ра­мый­ча, үз уй­ла­ры­на
чу­мып ат­лый бир­де. Ах­ры­сы, кү­ңе­ле белән ерак Кав­каз
тау­ла­ры ара­сын­да кал­ган дус­ла­ры яны­на әйлә­неп кайт­ты.
Су­гыш­тан ко­тыл­саң да, ан­нан ае­ры­лу авыр, диләр. Әй­терсең, яшь сол­дат­ның киң җилкәлә­ренә авыр йөк ас­кан­нар.
За­һир аны ка­ра­шы белән күздән югал­ган­чы оза­тып кал­ды.
Ишеткәннәрдән исән­герәп озак кы­на кым­шан­мый ба­сып
тор­ды. Йөрә­ген шом һәм бор­чу бас­ты. Баш­та бер со­рау:
нишләргә, кай­дан эзләргә? Ку­лын­да­гы хат­ны ар­лы-бир­ле
әйлән­де­реп ка­ра­ды, элек­ке ке­бек ка­ба­ла­нып укыр­га то­тынма­ды. Са­ша да ба­сым яса­ды, бу га­ди хат тү­гел­дер. За­һир тагын Са­ша киткән як­ка ка­ра­ды, ул ин­де олы кап­ка­ны чы­гып
киткән иде. За­һир ары-би­ре ка­ран­ды һәм ке­ше йөр­ми тор­ган
җиргәрәк, кой­ма бу­ен­да­гы агач­лар ара­сы­на ке­реп уты­рып,
төргәк­не ак­та­ра баш­ла­ды. Мон­да хат­лар­ның ул яз­ган­на­р
да, өйдән килгәннә­ре дә бар. Кү­бе­се Ләйсәннән килгән хатлар һәм шу­лар ара­сын­да ябыш­ты­рыл­ма­ган бер ка­лын конверт. За­һир аны бик дул­кын­ла­нып, әйлән­де­реп-әйлән­де­реп
ка­ра­ды, ка­дерләп сый­пап, битлә­рен ту­райт­ты, ник­тер укыр­га
ашык­ма­ды. Шу­лай да ни әй­тергә телә­де икән җан дус­ты?

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.