Язмыш сынавы

Июнь аза­гы. Җәй­нең ямь­ле ки­че. Үзе җы­лы, үзе җил­сез. Карт-ко­ры­лар сы­ер­ла­рын са­вып, эшлә­рен бе­те­реп, кап­ка төбенә чы­гып утыр­ган­нар да, үткән-сүткән­не тик­ше­реп, ак­рын гы­на гәп са­та­лар. Авыл яшьлә­ре җәй­нең кич­ке хо­зур­лы­гына иркәлә­неп, ашык­мый гы­на кич­ке уен­га клуб­ка ба­ра­лар.
Дөнья бү­ген без­не­ке дигәндәй, алар йом­шак кы­на сөйлә­шеп,
кө­ле­шеп ала­лар. Кү­ре­неп то­ра, яшь­лек, чибәр­лек, ал­да кө­теп
тор­ган ма­тур киләчәк – ба­ры­сы ал­ла­ры­на җәеп са­лын­ган кебек. Яшьләр­нең үткән бер­се кап­ка тө­бендә утыр­ган карт­лар
белән исәнлә­шеп үтә, карт­лар да «исән, ба­лам, исән», дип,
сөе­не­шеп ка­ла­лар.
Урам буй­лап бер­сеннән-бер­се чибәр, озын буй­лы өч
егет ат­лый. Ур­та­да­гы­сы, ап-ак ук бул­ма­са да, ак­сыл коң­гырт
чәч­ле, әй­тер­сең, урыс авы­лынн­нан килгән. Әллә ин­де кы­рыйда­гы­ла­ры­ның ике­се кап-ка­ра чәч­ле бул­ган­га шу­лай то­е­ла.
Карт­лар­ның бер­се шың­гыр­дап куя:
– Э-э-э... ка­ра­ле, күр­ше, мо­ны­сы кем­не­келәр, кү­зем начар күрә?
– Бу бит Әл­фия ма­лай­ла­ры. Әнә те­ге­се – Та­һир­дан калга­ны, гел үзе ин­де, бигрәкләр дә чибәр, акыл­лы. Ә әнә те­гесе, ак баш­лы­сы, Мө­нирәдән кал­га­ны, ка­ра, гел ару егеткә
әйләнгән, ак­лы­гы да бетә төшкән дим­ме, бо­лай бик чибәр
үзе та­гын. За­һир­дан яшькә бәләкәй бул­са да, буй­ла­ры бер­тигез. Ә те­ге өчен­че­се – Са­бир ма­лае. Менә егетләр­нең асылла­ры кай­да ул, бер­сеннән бер­се чибәрләр!
– Те­ге, Мө­нирә ма­ла­ен әйтәм, ак баш­ны, та­ма­гы ипигә
туй­гач, ка­ра, ни­чек үскән.
– Әйтмә дә ин­де, юк­са, бер яр­пач су­гыш чук­ма­ры ин­де.
Әл­фия белән Ил­дус ке­ше ясар­га ты­ры­ша­лар ин­де ан­нан.
«Ул За­һир­га ар­ка­ла­нып кы­на шу­лай әйбәт бу­лып кы­ла­на»,
ди ми­нем онык, «За­һир бы­ел укыр­га китсә, нишләр икән
менә», ди.
Менә шу­лай, урам ба­ры­сын кү­реп, авыл ба­ры­сын бе­леп
то­ра. Әйе, ел­лар үт­те дә кит­те. Әл­фия белән Ил­дус­ның да
ба­ла­ла­ры үсеп җит­те. За­һир белән Ру­шан бы­ел мәктәп­не
бе­те­реп, укыр­га китәргә җы­е­на­лар. Әле олы улы – уң ку­лы
янын­да бул­ган­да, Әл­фи­я­нең җа­ны ты­ныч иде. Әти­се ке­бек
акыл­лы һәм са­быр хо­лык­лы За­һир өйдә кеч­кенәләргә ях­шы
тәр­би­я­че дә, үрнәк тә бу­лып то­ра иде, бигрәк тә Рөстәмгә.
Ба­ры­сы да кү­реп то­ра­лар: За­һир­ның ма­лай­лар ара­сын­да
аб­руе зур. Ул бер­кай­чан бәр­ми, сук­мый, тик әйтсә, ике
сүздән аң­лар­лык итеп әйтә, ка­ра­са, күз ка­ра­шы белән җиргә
сең­де­рер­лек итеп ка­рый белә. Рөстәм күп нәрсәгә ан­нан
өйрә­нергә, аның ке­бек кы­ла­ныр­га ты­рыш­ты, тик ту­мыш­тан
килгән яр­пач­лы­гы өскә кал­кып чы­гар­га гы­на тор­ды. Бө­тен
ни­заг Рөстәм­нең үзеннән баш­лан­ган чак­лар­да да За­һир аны
бер­кай­чан бер­кемнән кый­нат­мый­ча һәр­ва­кыт як­лап кал­ды,
ә өйгә кайт­кач, мун­ча ал­ды­на алып ке­реп ях­шы гы­на селкеткәлә­де:
– Әгәр та­гын шу­лай кы­лан­саң, үзем то­тып ярам. Ник
кыл­та­я­сың? Һәр­ва­кыт мин бу­лыр­мын дип уй­лый­сың­мы әллә
яның­да? Әл­фис белән Әдиләгә нин­ди үрнәк син? Әдилә озакла­мый мәктәпкә ба­ра, абы­ең ка­лай әтәч дип көләрләр. Ка­ра
аны, те­лең­не тый, чәп­чек кыз­лар ке­бек бул­ма! Мин киткәч,
бер то­тып кисәрләр ин­де си­не, ты­ел­ма­саң. Мин укыр­га
керсәм, син ка­ла­сың өйдә алар­ның уң ку­лы бу­лып, ка­ра аны,
бор­чы­ма карт­лар­ны.
Әти­се үлгәннән бир­ле За­һир әни­сен бар­лык бор­чу­лардан сак­лап ка­лыр­га ты­ры­ша иде.
– Әни­не сак­ла, ал­дар­га да ма­таш­ма, ул си­не үтә­ли күрә,
ни уй­ла­га­ны­ңа чак­лы бе­леп то­ра.
– Әйе, әни белә шул, вот ми­ңа да шун­дый бу­лыр­га иде,
бө­тен ке­ше­нең уен бе­леп то­ру кы­зык бу­лыр иде ул. Ке­ше
уй­ла­ды гы­на, ә си­нең җа­ва­бың әзер, шәп тә ин­де!
– Рәхәт­тер дип уй­ла­мыйм. Күп сөй­ли­сең. Мин әйткәннәрне истән чы­гар­ма.
За­һир белән Ру­шан көн-төн спорт­зал­да шө­гыльләнә-шө­гыльләнә Ка­зан­ның хәр­биләр учи­ли­ще­сы­на ке­рергә
әзерлән­деләр. Бәләкәйләр дә алар­га ия­реп йөр­деләр. Рөстәм
За­һир­ның һәр кы­ла­ны­шын отып алыр­га ты­рыш­кан­дай, ул ни
эшләсә, шу­ны эшлә­де, шу­ңа­дыр­мы, гәүдә­се дә бик ма­тур,
төз бу­лып үсеп җит­те. За­һир белән Ру­шан Ка­зан­га юл тотса­лар, Рөстәм унын­чы класс­ка укыр­га бар­ды. Ба­кыр баш­лы
кеч­кенә Әдилә бе­рен­че класс­ка җы­ен­ды. Аның иптәшлә­ре
икен­че класс­ка ба­ра­лар. Уз­ган ел Әдилә­не мәктәпкә илтмәделәр. Ил­дус ялы­на-ял­ва­ра Әл­фи­я­не күн­дергән иде:
– Бы­ел­га бир­мик ин­де, бигрәк кеч­кенә, әзрәк үс­сен
ин­де, йо­кы­сы туй­ган­чы йок­ла­сын. Бу чак­лы авыр сум­ка­ны
ни­чек сөйрә­сен ди. Егет ке­ше тү­гел, ар­ми­ягә ба­ра­сы юк.
Ә бү­ген Ил­дус Әдиләдән дә бо­лай дул­кын­лан­ды. Олыгая баш­ла­ган­да гы­на ту­ган бер бөр­тек ба­ла­сын мәктәпкә
оза­та. Өй эчендә ар­лы-бир­ле йө­рен­де. Ма­тур кур­чак төс­ле кие­неп куй­ган кы­зын күргәч, күзлә­ренә яшь төел­де. Мәктәпкә
ба­ла­лар оза­тып өйрәнгән Әл­фи­я­се: «Ир-егетләр, сез үзе­гез
генә оза­ты­гыз, ми­нем өйдә эшем җитәр­лек», дип, өйдә то­рып
кал­ды. Аның ял­гыз гы­на ка­лып уй­ла­на­сы кил­де. Бер­сенә
сөенсә, икен­че­сенә көен­де­ме, әллә ин­де баш ба­ла­сын са­гынып та өл­гер­де – ку­лы­на эш бар­ма­ды. Тәрәзә яңа­гы­на ки­леп
сөял­де. Улы белән икәү утырт­кан миләш, ба­лан агач­ла­ры
үсеп, ин­де тәрәз­не дә үтеп, өй түбә­сенә җиткән, җи­мешлә­ре
өл­ге­реп килә. Эх, үткән го­мер... Ба­лан­нар ба­са ди са­гыш­ны.
Улы­ның йө­зенә кы­зыл­лык ки­термә­сен дә белә Әл­фия, хәр­би
ки­ем дә ки­лешәчәк, тик ан­сыз өе буш. Өстәл тирә­ли ашар­га
утыр­гач та За­һир­ның уры­ны­на берәү дә утыр­мый, бө­те­не­се
шул урын­га күз сир­пеп ала­лар, олы абый­ла­ры хә­зер генә
ке­реп уты­рыр ке­бек. Бәләкәй Әдилә со­рау ар­тын­нан со­рау
яу­ды­ра: «Ә­ни, абый кая кит­те, кай­чан кай­та, ник кит­те?» Әлфис­нең үз иптәшлә­ре бар. Ә менә Рөстәм чын­лап та За­һир
юк­лык­ны нык сиз­де, ин­де үсеп җиткәндә дә Ил­дус­ның күз
ка­ра­шын­нан кур­куы китмә­де. Үзе­нең күп ва­кыт За­һир­га сы­енып яшәгә­нен хә­зер генә аң­ла­ды. Аны са­гы­нып ары бә­рел­де,
би­ре су­гыл­ды, нәрсә­сен­дер югалт­кан ке­ше сы­ман ба­шын
асы­лын­ды­рып еш кы­на уй­га чу­мып утыр­ды.
Ил­дус та Әл­фи­я­нең са­гы­шын аң­лап:
– Әйе, ба­ла­лар шу­лай та­ра­лып бетә­дер бер-бер артлы, – дип куй­ды, үзе дә аны бик са­гы­на иде шул.
* * *
Ру­шан ки­ре кай­тып төш­те, «үтә ал­ма­дым», ди­де.
«Я­рый, килә­се ел­га ке­рер­мен», дип үзен юат­ты. Тик килә­се
ел­ны көтәргә ту­ры килмә­де, ар­ми­ягә по­вест­ка кил­де. Ял
көн­нә­ренә авыл­га сту­дент­лар кай­та, яшьләр клуб­ка җы­е­ла.
Ки­тәргә ике көн ка­ла Ру­шан клуб­ка чык­ты. Көтмәгәндә,
ишек­тән ке­реш­ли үк, та­ныш бул­ма­ган бер кыз­га ки­леп бәрел­де. Бә­рел­де дә, кыз­ның күзлә­ре белән оч­ра­шып, ка­тып
та кал­ды. Кич­ке уен баш­ла­ну белән те­ге кыз­ны күздән ычкын­дыр­ма­ды, ни гаҗәп, ул да аңа ка­рап то­ра иде. Ру­шан үз
янын­да тор­ган бер үс­мер егеттән:
– Әнә те­ге кы­зыл пәлтә­ле кыз кем ул, бер дә күргә­нем
юк, – дип со­рый­сы ит­те.
– Яңа килгән укы­ту­чы, чибәр кыз, мин дә ка­раш­ты­рып
йө­рим дә, кы­ю­лык җи­теп бет­ми, укы­ту­чы бит, чи­тен­сенәм.
Менә мәктәп­не бе­терсәм, кы­лын тар­тып ка­рар идем, өлгерсәм.
Ру­шан кө­леп җибәр­де:
– Кая әле, мин кы­лын тар­тып ка­рыйм, ә син үсә төш! –
дип егет­нең җилкә­сен ка­гып куй­ды.
Пар­лы бию көе яң­гы­рау белән ул туп-ту­ры, бө­тен зал
аша кыз­ның кар­шы­сы­на ки­леп, аны би­югә ча­кыр­ды, аның караш­ла­ры белән ка­бат оч­раш­ты. Кинәттән ул үзендә бу кыз­ны
әллә кай­чан­нан белгән, әллә ин­де го­мер буе көткән ке­ше­сен
тап­кан­да­гы ке­бек хис той­ды. Ах­ры­сы, кыз да шун­дый­рак
хис ки­черә иде бу­гай, ка­ра­шын яшермә­де.
– Кыз­га­ныч, соң оч­раш­тык, – ди­де Ру­шан, – бер­секөнгә
ми­ңа ар­ми­ягә китә­се.
Кыз­ның ни­чек­тер ка­ра­шы үзгәргәндәй то­ел­ды.
– Ник кыз­га­ныч бул­сын, киткәннәр кай­та бит ул, – ди­де
бик җит­ди итеп.
– Кай­тыр­сың да ул, тик мон­дый чибәрләр бездә озак
ял­гыз йөр­ми, тиз ху­җа та­бы­ла, без әйлә­неп кайт­кан­чы алып
китәрләр шул.
Кыз уй­чан ка­ра­шы белән аның йө­зендә бе­раз­га гы­на тук­
та­лып, ан­нан туп-ту­ры күзлә­ренә текә­леп, егет­не бө­тенләй
шак­ка­ты­рып:
– Ә син, чын егет бул­саң, көт­үем­не со­ра, мин көтәрмен, – ди­де.
Ру­шан­ның йө­зенә кан йө­гер­де, ап­ты­рау ка­тыш йөрә­ге
иләс-миләс ки­леп кит­те. Ул, җит­ди сөйләшү ал­дын­да то­руын аң­лап, ни ди­яргә дә бел­ми юга­лып кал­ды. Көт ди­яр идең,
бик мәзәк ки­леп чы­га, ике сүз дә сөйләшмәгән ке­шегә...
Акыл­лы ке­ше эше тү­гел. Ә икен­че як­тан, кыз­ны ыч­кын­дыра­сы кил­ми.
Кыз күзлә­ренә текә­леп җа­вап көтә. Ру­шан­ның маң­гае­на бөр­чек-бөр­чек тир бә­реп чык­ты. Үз халә­теннән үзе
чи­тен­се­неп, бер урын­да тап­тан­ды. Бө­тен ке­ше алар­га гы­на
ка­рап то­ра­дыр ке­бек то­ел­ды. Чын­лап та, му­зы­ка тук­та­ган,
түгәрәк буш, алар икәү генә бер-бер­сенә ябы­шып то­ра­лар.
Ул ай­нып киткәндәй бул­ды, кыз­ны җитәклә­де дә чы­гу юлына тарт­ты. Алар урам­га чык­кач та берсүз­сез кай та­раф­ка атлар­га бел­мичә тап­тан­ды­лар. Ру­шан кинәт кыч­кы­рып кө­леп
җибәр­де:
– Га­фу ит, мин си­нең кы­ю­лы­гың­нан юга­лып кал­дым,
исе­мең ни­чек си­нең? Мин Ру­шан бу­лам.
– Мин – Ләйсән, инс­ти­тут бе­те­реп, сез­нең ра­йон­га эшкә
кил­дем.
– Ә мин менә керә ал­мый­ча ки­ре кайт­тым. Ар­ми­ядән
соң керсәм генә ин­де.
Би­рим дигән ко­лы­на – чы­га­рып куй­ган юлы­на: кирәк
бит, соң­гы көн­не егет­нең юлы­на чы­га­рып бас­ты­рыр­га! Ке­шенең тор­мыш халә­тен үзгәр­тергә бер ка­раш җитә икән лә­ба­са.
Сөйлә­шер сүз, те­ма­сы да та­бы­лып кы­на тор­ды. Алар таң
ал­дын­нан гы­на ае­ры­лыш­ты­лар. Кай­тып җы­лы урын­на­рына ят­кач та йок­лап китә ал­ма­ды­лар. Ике­се дә үткән кич­не
кү­зал­лап әле ел­май­ды­лар, әле мо­ңай­ды­лар. Ру­шан ка­раң­гы
бүлмә­нең түшә­менә ка­рап үзал­ды­на ел­май­ды. «Юк­ка тү­гел
бу, ша­я­ра­сың, яз­мыш, ә шу­лай да рәхмәт­ле мин си­ңа. Гашыйк бу­лу­ның тә­мен та­тып кит­сен, ди­дең ин­де. Ох, исе­ме
дә нин­ди ма­тур! Юк­са, класс­ла­рын­да да Ләйсән бар иде
бит, алай ис­китәр­лек тү­гел иде бу­гай. Кы­зык, га­шыйк бу­лып
чир­ли дигән­не ишеткә­не бар, тик әле үзе­нең та­тып ка­ра­ганы юк. Ба­шы кы­зык, аза­гы ни белән бетәр». Ру­шан ел­ма­еп
йок­лап кит­те.
Тыш­та ин­де таң атып килә, әтилә­ре то­рып мал ка­рарга чы­гып кит­те. Әни­се ке­реп, баш ас­ты­на кул­ла­рын са­лып
ел­ма­еп йок­ла­ган улы­на бик озак сок­ла­нып ка­рап тор­ды, акрын гы­на юр­га­нын рәтлә­де. «И ба­лам, китә­сең бит, – дип,
авыр су­лап куй­ды, – ал­да ниләр көтә­дер ин­де, үзең сак­ла,
Хо­да­ем».
Ру­шан төш җиткәндә өйдә­ге ыгы-зы­гы та­вы­шы­на уянып кит­те. Оза­ту кичә­сенә әзерләнәләр. Си­ке­реп то­рып киен­де. Кинәт Ләйсән исенә ки­леп төш­те. Ул үзал­ды­на ел­ма­еп
җибәр­де, аның көлә­се, җыр­лый­сы килә иде. Хәт­та әни­се дә
со­рап куй­ды:
– Улым, ни бул­ды, үзал­ды­ңа ел­ма­еп йө­ри­сең, ар­мия
дигәч тә, әллә ан­да кы­зык күрсәтәләр дип белә­сең­ме?
– Күрсәтәләр, әни, күрсәтәләр, – дип, әни­се­нең иңеннән
ки­леп ко­чак­лап ал­ды, – бар да бар ди, тик си­нең тәм­ле бә­лешең генә юк ан­да.
Кич­ке як­та, яшьләр җы­е­лып бетүгә, Ру­шан Ләйсән­не
җитәкләп кай­тып кер­де. Һәр­ва­кыт тый­нак, кыз­лар тирә­сендә
әле чу­ал­га­ны да бул­ма­ган Ру­шан өчен бу ар­тык кы­ю­лык иде.
Бер төн эчендә ке­ше шу­лай үзгәрә­ме икән­ни? Ул бер­кемнән
чи­тен­сен­мичә, ба­ры­сы­на аң­ла­шы­лыр­лык итеп:
– Егетләр, бу кыз ми­не­ке, якын ки­леп бор­чып йө­ри­се
бул­ма­гыз! – дип кисәт­те һәм әти-әни­се яны­на ки­леп: – Менә
шу­лай, мон­да киләчәк ки­лен шу­шы бу­ла, – дип куй­ды.
Әни­се­нең бо­лай да кү­ңе­ле тул­ган иде:
– Ярый, улым, ярый, ки­леп йөр­сен. Син исән әйлә­неп
кенә кайт, без бергәлә­шеп көтәр­без, – дип, алъ­яп­кыч очы
белән күз яшьлә­рен сөрт­те.
Кичә үтеп, яшьләр­не озат­кач, Ру­шан белән Ләйсән яңа
яу­ган кар өс­теннән эз кал­ды­рып, ашык­мый гы­на төн­ге урам
буй­лап ат­ла­ды­лар. Ләйсән тук­тап кал­ды, бе­раз уй­ла­нып торгач, ба­шын ас­ка иеп кенә әй­теп куй­ды:
– Ру­шан, мин си­ңа бер нәрсә­не әй­тергә чи­тен­се­неп торам, тик әйт­ми дә бул­мый. – Ру­шан са­га­еп тук­тап кал­ды,
берсүз­сез кыз­га текәл­де.– Ни бит, мин синнән бик олы булып чы­гам бит, те­ге көн­не уй­ла­мый­ча­рак ыч­кын­дыр­дым,
мин эшләр бо­лай тирәнгә китәр дип уй­лап бе­термәгән­мен.
Га­фу ит, ми­нем егетләр белән йөргә­нем юк, шу­ңа сөйләшә дә
бел­мим­дер. Си­ңа ун­си­гез генә, ә ми­ңа егер­ме өч ту­ла бит инде. – Соң­гы сүзлә­ре кур­кы­нып, пы­шыл­дап ди­яр­лек чык­ты.
Те­ге көн­не Ру­шан юга­лып кал­са, бү­ген кыз­ның кы­ю­сызлы­гы аңа кы­ю­лык өстә­де. Сүз­нең ни ту­рын­да бар­га­ны­на төшенгәч, кыч­кы­рып кө­леп җибәр­де. Ләйсән чи­тен­се­неп читкә
бо­рыл­ды, күзлә­ренә яшь тул­ды, ак­рын гы­на ал­га ат­ла­ды.
– Тук­та, – ди­де Ру­шан көлә-көлә. – Ми­не бәләкәй дигәч
тә, мин җүләр тү­гел бит, мо­ны те­ге көн­не үк аң­ла­дым.
Ру­шан Ләйсән­нең белә­геннән то­тып, үзенә әйлән­де­реп
бас­тыр­ды, ко­ча­гы­на ал­ды. Ба­га­на ба­шын­нан төшкән лам­почка як­ты­сын­да аның яшь­ле күзлә­рен кү­реп, ша­яр­ту­га күч­те:
– Ми­нем шу­шы кар­чык­ны үбә­сем килә, ул кар­шы түгел­ме? Ми­нем дә кыз­лар белән йөргән юк, шу­ңа үбешә дә
бел­мим­дер, әйдә, бергә өйрә­ник, – дип пы­шыл­да­ды, үз кы­юлы­гы­на үзе гаҗәплә­неп.
Чын­лап та, аның кыз­лар ире­не та­тып ка­ра­га­ны юк.
Кыз­ның яңа­гы­на ки­леп ка­гы­лу белән ан­нан килгән йом­шак
тат­лы искә ба­шы әйлә­неп кит­те, иреннәргә ба­рып җиткәч,
бө­тенләй чоң­гыл­га эләккәндәй, дөнья әйләнә баш­ла­ды. Ул
ки­леп терәлгән иреннәр өл­гергән ку­ра­лар­дай тат­лы, аны таты­ган са­ен та­тый­сы, бө­тенләй ка­бып йо­та­сы килә. Кай­нар сулыш­лар ку­шыл­гач, өермә бу­ла­сын да алар әле генә аң­ла­ды.
– Ләйсән, көт ми­не! Яшь дип бор­чыл­ма, мин ку­ып
җитәр­мен си­не, ирләр тиз кар­тая ул. Менә син ми­не ку­ып
җи­теп ка­ра, – дип көл­де, күтә­реп әйлән­дерә-әйлән­дерә.
Иртәгә­сен иртән егетләр­не, сөйгәннәрдән ае­рып, ав­тобус­ка төяп, ту­ган илдән алып кит­теләр.
Берәүлә­ре кичә­ге оза­ту кичә­сендә эчкән ара­кы­дан, икенчелә­ре хистән, кай­сы­ла­ры­дыр ае­ры­лы­шу-са­гыш­тан ай­ный
ал­мый­ча баш­ла­ры әйләнгән бер ав­то­бус ту­лы ир-егет ар­мия
саф­ла­ры­на китә. Ал­да мо­ңа­ча күрмәгән яңа дөнья көтсә дә,
ту­ган як­тан ае­ры­лу кы­ен шул.
Ба­шын арт­ка таш­лап аң­гы-миң­ге генә ки­леп бар­ган,
мәхәббәттән ба­шы әйләнгән бер егет олы ке­шеләрдәй те­зеп
кит­те:
– Кем уй­лап тап­ты икән ирләр­не ун­си­гездән ар­ми­ягә
алыр­га дигән ка­гыйдә­не? Соң бит, иң яра­та­сы, яра­ты­ла­сы
килгән чак! Уф, егетләр, үләм, кан кай­ный. Мин кыз­лар
ко­чак­лап ятар өчен генә ту­ган­мын­дыр, мин алар­дан баш­ка
яшәү­не күз ал­ды­ма да ки­терә ал­мыйм.
Берәү йөрәк яну­ы­на чы­дый ал­мый:
– Эх, аң­лый­мы икән без­нең хәл­не кыз­лар, яшь­лек­нең иң
кы­зык, иң ма­тур ча­гын ни ха­кы­на кор­бан иткән­не? Баш­та
күп­ме со­рау, исән кай­тыр­быз­мы, көтәрләр­ме? Ту­ган җирдән
ае­ры­лу авыр бул­ган ке­бек, алар­дан да ае­ры­лу ни­чак­лы авыр.
Мо­ны бер Ал­ла гы­на белә.
Ав­то­бус эче шау-гөр ки­леп тор­ды. Тик Ру­шан гы­на бер
як­ка да ка­тыш­ма­ды. Күз ал­дын­да ел­ма­еп оза­тып кал­ган
Ләйсә­не бул­ды. Баш­ка­лар ела­ган­да да ул ела­ма­ды. Ник елама­ды? Хәер, ул бит укы­ту­чы, укы­ту­чы­лар елак бул­мый­дыр
ул. За­һир дус­ты оза­тыр­га кай­та ал­ма­ды, бәл­ки Ка­зан­нан
чы­гып киткән­че килә алыр. Хәр­би учи­ли­ще га­ди уку йор­ты
тү­гел шул, теләсә кай­чан чы­гып китә ал­мый­сың. Ярый, күп
итеп хат язар­мын, Ләйсән ту­рын­да да әй­тер­мен.
Әти-әни ку­е­нын­нан ерак китмәгән, яңа мы­ек төрткән
ба­ла­лар ае­ры­лу­ның авыр­лы­гын үзлә­ре дә бү­ген генә аң­ла­дылар шул әле. Ни­чак­лы шау­лаш­са­лар да, бу – йөрәк ян­га­нын
күрсәтмәс өчен генә. Алар бү­ген әни ку­е­нын­нан чы­гып,
ирләр рә­тенә бас­ты­лар. Ба­ла­лык арт­та, ту­ган як­та кал­ды.

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.