Язмыш сынавы

Әмир­җан гы­на әлегә бер­ни дә белмә­де, ишетмә­де, һаман киләчәккә үз хы­ял­ла­ры белән яшә­де. Соң­гы ва­кыт­та Әлфия дә ел­ма­еп кы­на йө­ри, аның белән да ачы­лып сөйләшә,
элек­ке ке­бек кер­фек ас­ты­на яше­рен­ми. Мо­ны Әмир­җан яхшы­га юра­ды, боз куз­гал­ды дип өметлән­де. Соң­гы ара­лар­да
Әл­фис кү­рен­ми иде, хәер, ул бы­ел мәктәпкә кер­де. Әмир­җан
беркөн­не аның ча­бу­лап кай­тып кил­үен күргәч, ма­ши­на­сын
тук­та­тып, яны­на утырт­ты:
– Кү­рен­ми­сең дә хә­зер, – дип ел­май­ды.
– Әни безгә Чал­лы­дан әти алып кайт­ты.
– Нәрсә алып кайт­ты? – ди­де Әмир­җан ба­шы­на ба­рып
җит­мичә. Әл­фис кыч­кы­рып кө­леп җибәр­де.
– Әти алып кайт­ты, дим.
Әмир­җан тор­моз­га ки­те­реп бас­ка­нын сиз­ми дә кал­ды,
ба­ла ба­шы белән доң итеп тәрәзәгә бә­рел­де.
– О-й, – ди­де Әл­фис маң­га­ен ыш­кып. Әмир­җан­га ка­рагач, кур­кып кит­те. – Ярый, мин кай­тып җит­тем ин­де, – ди­де
дә ма­ши­на­дан си­кер­де.
– Тук­та, кем ул? – дип кыч­кыр­ды Әмир­җан.
– Ил­дус абый, әти­нең дус­ты. – Әл­фис ма­ши­на­дан ераграк китү ягын ка­ра­ды. «Ә­ле ярый му­ен сын­ма­ды! Ни әйттем ин­де шул чак­лы – кү­зе ака­еп чык­ты. Бүтән утыр­мыйм
да мин аңа». Озак­ла­мый үз Ка­мАЗ­ла­ры бу­ла­чак, алар­ның
әтилә­ре бар хә­зер! Ба­ла юл буе кул бол­гый-бол­гый, үз-үзе
белән сөйләш­те.
Әмир­җан­ның йөрә­генә пы­чак ка­да­ды­лар ме­ни, тын­сыз
кал­ды, бермәлгә күз ал­ла­ры ка­раң­гы­ла­нып кит­те.
«Бул­мас, эч­ке­че, урам­да өс­терә­леп йөргән Ил­дус­мы? Ә
мин?» Әмир­җан­ның ма­ши­на­сы уры­нын­да си­кер­де, ул кү­зе
то­нып аш­лык ын­ды­ры­на чап­ты, кош-корт, ке­шеләр, кот­лары алы­нып, юл кы­ры­е­на чә­чел­де. Әмир­җан Әл­фи­я­нең эш
бүлмә­сенә өермә бу­лып ки­леп кер­де, аның чы­рае агар­ган,
яр­сы­ган күкрәк күлмәккә сый­мый – изүлә­ре ыч­кын­ган. Әлфия кур­кып читкә тай­пыл­ды.
– Әл­фия, әйт, дө­рес тү­гел ди­ген, Әл­фис нин­ди әти турын­да сөй­ли? Әйт, ма­ту­рым, дө­рес тү­гел ди­ген! – Әл­фия
арт­ка чи­ген­де, Әмир­җан аның белә­геннән эләк­те­реп үзенә
тарт­ты, текә­леп күзлә­ренә ка­ра­ды. – Әйт, сөек­лем, дө­рес түгел ди­ген, мин бу яшел күзләр­не күр­мичә яши ал­мыйм, әгәр
бу дө­рес бул­са, ми­ңа мон­да яшәү­нең мәгънә­се юк.
Әл­фия ма­тур күзлә­рен ту­ты­рып Әмир­җан­га ка­ра­ды,
алар күп­ме­дер бер-бер­сенә ка­ра­шып тор­ды­лар. Әл­фи­ягә
текәлгән күзләрдә күп­ме өмет, күп­ме ял­кын, яны­на килсәң,
янар­сың. Ан­нан тү­гел, үзеңнән кур­кыр­га кирәк… Көч­ле куллар аны ыч­кын­дыр­ма­ды.
– Өзгәләмә үзә­гем­не, үзең күрә­сең ни­чек га­зап­ла­ну­ымны, Әл­фия, үлепләр яра­там, ки­ре как­ма ми­не. – Әмир­җан
аны күкрә­генә кы­сып ко­чак­ла­ды, көч­ле күкрәк се­ңерлә­ре
шы­гыр­да­ган­дай бул­ды, ша­шып, чәчлә­реннән, күзлә­реннән
үп­те, кай­нар су­лы­шы наз­га су­са­ган Әл­фи­я­нең дә ба­шын
әйлән­дер­де, аяк­ла­ры ка­мыр­га әйлән­де. Аң­лый – яра­мый,
ях­шы тү­гел, ке­ше кү­рер. Ул бит хә­зер ир ха­ты­ны са­на­ла.
Тик, гө­наһ шом­лы­гы, чы­га­сы килмә­де бу ко­чак­тан, дөнь­я­ны
оны­тып, бө­те­не­сенә тө­ке­реп, сөя­се-сөелә­се кил­де. Шун­дый
мәхәббәттән баш тар­туы кыз­га­ныч иде. Йөрәк акыл­га буйсын­мый­ча, аның йөрә­генә ку­шы­лып тип­те, ике­се дә акыл­ларын юар хәлгә җит­теләр.
– Юк-юк, Әмир­җан, кал­дыр ми­не! – Әл­фия аны этеп
җибәр­де, еш-еш су­лыш алып, ар­ты белән бо­ры­лып бас­ты,
бу хәлдән соң кү­зенә бә­реп әйтә ал­ма­ды. – Кичә ни­ках укыттык, – ди­де ак­рын гы­на. Сал­кын су­дан кинәт кай­нар су­га болгап ат­кан­дай бул­ды, Әмир­җан­ның чы­рае ага­рып тар­тыл­ды,
ба­шын сел­ке­де. Әл­фи­я­не үзенә бо­рып, күзлә­ренә ка­ра­ды,
«Мин ни­чек яшим соң хә­зер, – ди­де хә­ле бе­теп. – Син­сез,
өмет­сез. Әл­фия, без бит бер-бе­ре­без­не үлгән­че яра­ты­шып
яши ала идек, нишлә­дең син?» Әмир­җан­ның күзлә­рен яшьле то­ман кап­ла­ды
– Син чын­лап миннән җирән­дең­ме, шул исе­рек Илдус­ка алыш­тыр­дың­мы? Әллә те­ге көн­нең үчен алу­ың шул
бул­ды­мы?
– Юк, Әмир­җан, мин си­не ки­чер­дем. Мин си­не яра­та да
ал­ган бу­лыр идем, тик ул чак­та Та­һир белән мәхәббә­те­безгә
хы­янәт итү бу­лыр иде. Син үзең дә Та­һир ке­бек көч­ле ир кеше, бер­ва­кыт үзең дә аң­лар идең ке­шедән кал­ган учак си­нең
өчен тү­гел икән­ле­ген. Үз уча­гың­ны як, як­ты ян­сын. Рәхмәт
мәхәббә­тең өчен, рәхмәт җиләклә­рең белән чәчкә бәйләмнәрең өчен, ми­ңа рән­җемә, бә­хет­ле бул, мин си­ңа тиң тү­гел.
– Ә Ил­дус ?
– Ил­дус белән без әлегә дус­лар, без­нең ур­так кай­гы, уртак ярат­кан ке­ше­без. Без ике ял­гыз­га җан ты­ныч­лы­гы бул­са,
шул җиткән.
– Юк, юк, Әл­фия, син хак­лы тү­гел, син та­гын яра­тудан, бә­хет­ле бу­лу­дан ку­рык­тың? Ни ха­кы­на үзең­не кор­бан
ит­тең?
– Мәхәббә­тем ха­кы­на. Мин кай­чан­дыр бик бә­хет­ле
бул­дым, ул ми­не го­ме­ремә җитәр­лек итеп ярат­ты, мин аны
го­ме­рем бу­е­на сак­ла­я­чак­мын. Син дә үз бә­хе­тең­не тап, ә мине оныт, баш­ка­лар­ны оныт­кан ке­бек…
– Әлегә мин үкенәм, соң­рак син үке­нер­сең, дип җыр­лыйлар, эх, Әл­фия..
Әмир­җан та­гын бо­лын­га чы­гып, ру­ленә кап­ла­нып эчен
бу­шат­ты, аның күз яшьлә­рен бер­кем дә күрмә­де, йөрәк
яну­ын көз­ге җилләр дә ба­са ал­ма­ды, ки­ре­сенчә, туз­гы­тып
ян­гын­ны көчәйт­те. Әмир­җан яшь ар­кы­лы ас­та ят­кан авылы­на ка­ра­ды: аны мон­да баш­ка бер­ни дә тот­мый, үре­леп тә
өзеп ка­ба ал­ма­гач, ка­рап то­ру­дан ни фай­да. Икен­че көн­не
Әмир­җан­ның Ка­мА­Зы эшкә чык­ма­ды, ут­тай урак өс­тенә
дә ка­ра­мый­ча, Әмир­җан авыл­дан чы­гып кит­те. Аның кая
киткә­нен бер­кем дә белмә­де. Ин­де бы­ел көздә өйлән­дерергә дип өметләнгән Са­ра кар­чык та төп­че­ге­нең кая чы­гып
югал­га­нын белмә­де, шу­лай да ке­ше ал­дын­да сер бирмә­де,
«Шәһәрдә йөргән кы­зы бар иде бит аның, шу­ның яны­на
кит­те», – ди­де.
Тик ке­ше­не ал­да­са да, үз-үзлә­рен ал­дый ал­мый­лар. Карты да:
– Кал­дык, кар­чык, ял­гыз карт­лык­та. Мин әйт­те ди­яр­сең,
ма­лай бүтән авыл­га кайт­ма­я­чак. Си­херлә­де Та­һир ха­ты­ны
шул яшел күзлә­ре белән, хур­лы­гы ни то­ра, авыл­ның бе­ренче еге­тен шул урам­да ау­нап ят­кан Ил­дус­ка алыш­тыр­сын
әле. Ул тү­гел, хәт­та мин хур­лан­дым. Көтмә, кар­чык, үзе­без
га­еп­ле, – ди­де.

Әл­фия белән Ил­дус­ның бер га­илә бу­лып яшә­венә бер ай ва­кыт үтеп тә кит­те. Алар дус­лар­ча сөйләш­теләр, кө­лештеләр. Ил­дус ба­ла­лар белән генә үзен ир­кен то­та, Әл­фия кү­ренсә, сәбәп та­бып, я читкә бо­ры­ла, я тәмә­ке тар­тыр­га
чы­гып китә. Мо­ны ба­ла­лар да сизә баш­ла­ды бу­гай. За­һир да беркөн­не Ил­дус са­рай­га ке­реп киткәч, кө­леп куй­ды:
– Ил­дус абый гел кыз­лар ке­бек, әллә синнән оя­ла, әллә
кур­ка, аң­ла­мас­сың, си­не күр­де­ме, ка­чу ягын ка­рый.
Әл­фия сиз­дер­мичә генә Ил­дус­ны күзәт­те. Ул аның хәлен аң­лый иде. Ни­ках­лы ха­ты­ны­на ни­чек ка­рар­га да бел­ми,
би­ча­ра, ир бул­гач, ни­дер эшләргә кирәк­тер дә бит, ә ул һаман ба­ла­лар белән уй­ный. Әл­фия аның өчен һа­ман Та­һир
ха­ты­ны бу­лып ка­ла бир­де. Әл­фия аңа һа­ман эшкә чы­гар­га
рөхсәт итмә­де, ике ба­ла өс­тенә өчен­че­се бу­лып бер ха­тын
җилкә­сендә уты­ру да ях­шы тү­гел иде Ил­дус­ка. Әл­фия аны
урам йо­гын­ты­сын­нан сак­лап ка­лыр­га, эч­ке­че Ил­дус исе­мен
юып таш­лар­га ты­рыш­ты. Ке­шеләр, нигә җилкә ки­ме­ге итеп
то­та икән, дип чәйнә­деләр чәйнә­вен. Са­бир да, «эшкә чы­гар,
нишләп ят­кы­ра­сы­ң а­ны», дип әйткәлә­де. Әл­фия ел­май­ды
гы­на:
– Утыр­сын, га­илә җы­лы­сы той­сын, ба­ла­лар­га да бик
рәхәт аның янын­да, ә эш кач­мас.
Бе­рен­че кар төшкәч, кул ар­ба­сы белән ур­ман­нан агач­лар
төяп кайт­ты­лар. Ил­дус нин­ди­дер юк-бар бо­так­тан шүрә­ле
ясап биргәч, ба­ла­лар шак­ка­тып ка­ра­ды­лар. Ул алар­га ни­чек
эшләргә икә­нен күрсәт­те. Өчәүлә­шеп ба­ла­лар бүлмә­сен мастерс­кой­га әйлән­дер­деләр. Ил­дус эш­не ашык­мый­ча, бө­тен
кү­ңе­лен би­реп, җи­ренә җит­ке­реп эш­ли, агач чо­кы­ган­да да
шун­дый их­лас: те­лен чы­га­ра-чы­га­ра чо­кый. Ма­лай­лар аңа
ка­рап бер-бер­сенә тел күрсәтәләр дә эчлә­ре ка­тып көләргә
то­ты­на­лар, Ил­дус үзе дә ел­ма­еп куя. Әл­фия өйдә үзе генә
чак­та Ил­дус тыш­тан мал­лар янын­нан кер­ми, әй­тер­сең, аның
белән ял­гыз ка­лу­дан кур­ка. Ба­ла­лар мәктәптән кайт­кач, бергә
сөенә-сөенә сөйләшә, җан ке­реп китә, тик ба­ры­бер Әл­фи­ягә
күтә­ре­леп ка­ра­мый. Аның бу хә­ле Әл­фи­ягә дә бик кы­зык тое­ла иде, ва­кыт-ва­кыт аны ба­ла ке­бек ко­чак­лап юа­та­сы килә
баш­лый. Әл­фи­я­нең күз ка­ра­шын үзендә той­са, ку­лын­да­гы
әй­берлә­ре тө­шеп китә – ни бул­ды бу Ил­дус­ка?
Ил­дус үз хә­лен үзе дә аң­ла­ма­ды, Әл­фи­я­не күр­ми то­ра
ал­мый, си­херләнгән ке­бек тар­ты­ла. Ил­дус­ның яшь­ле­ге үт­те,
юньләп ха­тын-кыз да та­тып ка­ра­ма­ды. Баш­та Мө­нирә та­би­гатен сын­дыр­ды, ан­нан ба­ла таш бу­лып асы­лын­ды му­е­ны­на –
ха­тын-кыз кай­гы­сы кал­ма­ды. Ан­нан төрмә, эч­ке­че­лек – менә
аның бө­тен яшь­ле­ге. Ул ин­де ха­тын-кыз­га ни­чек ка­гы­лыр­га
да бел­ми, үзе­нең ир­лек җегәр­ле­ге­нең ни хәлдә икә­нен дә
бел­ми. Әл­фия үзе­нең йо­кы бүлмә­сенә кү­черә күрмә­сен
дип ко­ты алы­нып яшә­де. Пе­челгән тәкә хә­лендә яшәү аны
көннән-көн ныг­рак бор­чы­ды. Мо­ның та­гын икен­че ягы да
бар иде – ул Әл­фи­ягә га­шыйк бу­лу­ын үзеннән дә яшер­де.
Та­һир истә­ле­ге көч­ле иде, аның ха­ты­ны­на га­шыйк бу­лу хыянәт итү белән бер. Ил­дус көннән-көн үзен чы­га ал­мас бер
поч­мак­ка кыс­рык­ла­ды, аның өчен бу чи­шелмәс мәсәләгә
әйлән­де. Шу­лай яши бир­деләр. Беркөн­не кө­телмәгән хәл
ки­леп чык­ты, алар төш­ке аш­ка уты­ру­га, Мө­нирә­нең әни­се
Мәрь­ям әби ки­леп кер­де.
– И-и, ва­кыт­сыз йө­рим икән, – дип ишек тө­бендә тап­тады. – Әл­фия ба­лам, си­нең белән сөйләшә­се сү­зем бар иде.
– Мак­тап йө­ри­сең, әйдә, уз, утыр, аша­гач сөйлә­шербез, – дип Әл­фия аның ал­ды­на тә­линкә белән аш куй­ды. –
Кил, утыр, аш­тан олы бу­лыр­га яра­мый.
Ил­дус­ның чы­рае ап-ак бул­ды, бер Әл­фи­ягә, бер ал­дын­дагы ашы­на ка­ра­ды. Мәрь­ям әби өстәл яны­на уты­ра-уты­ра:
– Исән­ме, ки­яү, – ди­де ни әй­тергә дә бел­мичә. Шым
гы­на аша­ды­лар, ан­нан Әл­фия ба­ла­лар­ны:
– Ба­ры­гыз, те­ге як­ка чы­гып то­ры­гыз, – дип чы­га­рып
җибәр­де. Әл­фия сизә иде Мәрь­ям апа­ның нигә килгә­нен.
Мәрь­ям әби рәхмәт әй­теп амин тот­ты:
– Ба­ла­лар, әллә ни на­чар­лык уй­лый күрмә­гез, ике­гезгә
дә бик зур үте­неч белән кил­дем. Ниш­лим соң, ана бит, ана
йөрә­ге генә ки­черә ала ба­ла­сы­ның гө­наһ­ла­рын, ба­ла гө­наһы – ми­нем гө­на­һым… Аң­лый­сыз­дыр ин­де нигә килгән­не,
Мө­нирә­не алып кайт­тык, урын өс­тендә ята, әнә-менә дип
то­ра­быз, бик га­зап­ла­на. Үлгән­че, Әл­фия, си­ңа әйтә­се сү­зем
бар, ди­де, ки­яү, си­нең дә кил­үең­не үтен­де. Си­нең ал­да мин
дә га­еп­ле, ки­чер, ки­яү, ки­черә ал­саң. Те­ге чак­та Мө­нирәгә
ныг­рак кар­шы тор­ган бул­сам, бәл­ки бу чак­лы ке­ше бә­хет­сез
бул­мас та иде. Тә­муг­лар­да янар­быз ин­де, Хо­да­ем. Го­мер буе
ке­ше хә­те­ре сак­лап, ке­ше белән сан­ла­шып яшә­дем, ә менә
бер ба­лам­ны яман ни­ятләрдән сак­лап ка­ла ал­ма­дым. Бик
авыр­сын­ма­са­гыз, ки­леп ки­те­гез, зин­һар өчен, ки­че­ре­гез гөнаһ­ла­рын, ты­ныч­лап кит­сен те­ге дөнь­я­га, – ди­де Мәрь­ям апа
бер нок­та­га текә­леп. Ак чәч­ле ана­ның ял­ва­ру­лы күзлә­рен
кү­реп, Әл­фия белән Ил­дус­ка бик чи­тен бу­лып кит­те. Ярый,
ба­ла­ны ана ки­че­рер, ана үз-үзен ки­че­рер­ме? Тә­муг кап­ка­сы
ачыл­ган­ны кө­теп, кал­ган го­ме­рен кур­кып үткә­рер­ме?
– Бор­чыл­ма, Мәрь­ям әби, ки­лер­без, – дип Әл­фия аны
ышан­ды­рып кал­ды. Мө­нирәләргә ба­рыр­га чык­кач, Ил­дус
шып тук­тап кал­ды:
– Әл­фия, үпкәләмә, бар­мыйм, ая­гым да тарт­мый, мин
аны мәң­ге дә ки­черә ал­мыйм. Мин ки­чергәннән генә оҗ­махка эләкмәс, уры­ны тә­муг­та аның.
– Куй, алай димә, аның си­ңа хә­зер бер зы­я­ны да тимәс.
Тыш­та гы­на кө­теп то­рыр­сың, ми­ңа кирәк син, – дип ел­майды Әл­фия бе­рен­че тап­кыр урам­да ирен кул­тык­лап. Ул ки­леп
кергәндә, Мәрь­ям әби­нең бар­лык ту­ган­на­ры, ба­ла­ла­ры җы­елган иде, Мәрь­ям әби то­рып Әл­фи­ягә кар­шы кил­де.
– Рәхмәт, ба­лам, кил­үеңә, менә мон­да уз, – дип төп­ке
бүлмәгә алып кер­де.
Ка­ра­ват­та ти­ре белән сөяккә кал­ган, чы­рае җир тө­сенә
кергән Мө­нирә ята, янын­да ак баш­лы ма­лай елап уты­ра,
әни­се­нең ку­лын сый­пый, үзе мы­шык-мы­шык бо­ры­нын тарта. Мәрь­ям әби кы­зы­на ак­рын гы­на «Әл­фия кил­де», дигәч,
Мө­нирә ба­шын кал­кы­тып куй­ды, көчкә күз ка­бак­ла­рын
ачып, үзенә якын­рак уты­рыр­га ым­ла­ды. Аның сөйлә­шергә
дә хә­ле юк, то­нык, хәл­сез та­выш белән өз­легә-өз­легә Әл­фиягә эндәш­те:
– Ише­гең­нең туп­са­сы ас­ты­на бо­зым сал­дым, алып ташла. Си­нең бә­хе­теңнән, бай­лы­гың­нан көнләш­тем, мин си­не гомер бу­е­на кү­рал­ма­дым. Мин аны, ул си­не ярат­ты, көн­че­лек
акы­лым­ны то­ма­ла­ды, ки­чер ми­не, Әл­фия. Мин бик ары­дым,
мин бүтән көрәшә ал­мыйм, үлә­сем килә, үлә дә ал­мыйм.
– Си­ңа кисәт­теләр бит үз бо­зы­мың кай­чан да бул­са
үзеңә кай­тыр дип, мин ул бо­зым­ны та­бып күм­дем, тик кем
яса­га­нын гы­на белмә­дем. Миннән кит­те – си­ңа кайт­ты, үзең
со­рап, ак­ча түләп ал­ган чир бу.
– Шу­лай­дыр, бө­тен тә­нем эчтән өзгәләнә, яна, се­ңерләрем тар­ты­ша. Ки­чер, Әл­фия, ки­тим те­ге дөнь­я­га ты­ныч­лап,
бик ары­дым. Ил­дус­ка да әйт, ки­чер­сен ки­черә ал­са. Ба­рысы­на да үзем га­еп­ле. – Мө­нирә арып күзлә­рен йом­ды. Баш
очын­да тор­ган ба­ла:
– Әни, үлмә, үлмә ин­де, – дип елар­га ябыш­ты. Аның
та­кыл­дап үкс­үе Әл­фи­я­нең үзә­генә үт­те. Кемгә ка­лыр соң бу
ба­ла? Мәрь­ям әби­нең да күп яши­се кал­ма­ган­дыр… Әллә­ни
карт бул­ма­са да, шу­шы Мө­нирә аның йөрә­ген тау­шал­ды­рып
бе­тергән иде.
Мө­нирә­нең баш очы­на ки­леп бас­кан әҗәл һа­ман Мөнирә­не га­зап­ла­ды, ни алып кит­ми, ни кал­дыр­мый.
– Тас белән су ки­те­ре­гез, ба­ры­гыз да өйдән чы­гып то­рыгыз, Ил­дус кы­на кер­сен мон­да, – ди­де Әл­фия. Өйдә­геләр бик
ап­ты­ра­са­лар да, ул куш­кан­ны эшлә­деләр. Ил­дус чар­шау артын­нан гы­на ка­рап тор­ды: Әл­фия Мө­нирә өс­тендә кул­ла­рын
йөрт­те, Мө­нирә бәргәләнә, елый, кыч­кы­ра баш­ла­ды. Әл­фия
нин­ди­дер бик авыр әй­бер­не өс­те­ри, тар­ты­ша, нәрсә­не­дер
кул­ла­ры белән җы­еп тас­та­гы су­га са­ла, Мө­нирә белән бергә
аның да бө­тен тә­не кал­ты­рый, хәл­сезләнә. Мө­нирә әллә
нин­ди кы­яфәтләргә ке­реп тар­ты­ша иде. Әл­фи­я­нең ар­ка­ла­ры
чы­ла­нып, күлмәктән үтеп чык­ты. Ил­дус та кур­ку­дан кал­ты­рады, кай­да эләк­тем, бу ни хәл, дип пы­шыл­да­ды. Әл­фия әллә
сә­гатькә якын тар­тыш­ты, ан­нан «яшә, яңа­баш­тан тор­мыш
баш­ла, үзең тап­кан ба­ла­ны үзең ка­ра», дип пы­шыл­да­ды,
соң­гы тап­кыр ку­лы белән Мө­нирә­нең өс­теннән сы­пыр­ды да
ту­ра­еп бас­ты. «Ил­дус, өйгә», дип кенә эндәш­те дә чай­ка­лып
кит­те. Ил­дус аны көчкә то­тып өл­гер­де, Әл­фия ка­мыр бу­лып
ки­леп төш­те. «Өйгә, өйгә» дип ка­бат­ла­ды Әл­фия. Ил­дус ничек ту­ры килсә шу­лай Әл­фи­я­не ки­ен­дер­де дә урам­га алып
чык­ты, бер­кемгә күтә­ре­леп ка­ра­мый­ча, кап­ка­дан чы­гып
кит­теләр. Мө­нирә­нең би­тенә бөр­чек-бөр­чек тир бә­реп чыкты, өч көн, өч төн бер­ни бел­мичә йок­ла­ды. Ә Әл­фия ике
көн урын­нан то­ра да ал­мый­ча чирлә­де, өчен­че төн­не генә
көчкә то­рып, бак­ча­га чы­гып сал­кын су белән ко­ен­гач кы­на
хәл кер­де. Ил­дус Әл­фия кы­рын­нан көн-төн китмә­де, Әл­фия
өчен кур­ку­лар да, баш­ка сый­мас бу хәлләр дә аны ап­ты­ратты, кур­кыт­ты, ул тар­ты­лып кал­ды, йо­кы­сыз күзлә­ре эчкә
бат­ты. Әл­фия уян­ган­да, Ил­дус ба­шын са­лын­ды­рып аның
янын­да уты­ра иде. Әл­фия ак­рын гы­на: «Ил­дус, бал­лы чәй
бир әле», – дип эндәш­те. Ил­дус­ның кур­куы чы­ра­е­на ук чыккан иде. Әл­фия йом­шак кы­на аның ку­лы­на ка­гыл­ды:
– Ку­рык­ма, мин си­хер­че тү­гел. Үзең белә­сең, Та­һир
үлгәч нин­дигә әйлән­дем. Хо­дай ми­нем го­ме­рем­не сак­лап
кал­ды, акы­лым­ны кай­тар­ды, тик бу дөнь­я­да ба­ры­сы өчен дә
түләргә кирәк. Хо­дай ми­ңа ке­шеләр­не эчтән күрү, дә­ва­лау
сәлә­те би­реп, өс­темә бик зур бу­рыч йөклә­де. Мин Мө­нирә­не
кот­ка­рыр­га, го­ме­рен сак­лап ка­лыр­га ты­рыш­тым, тик тәҗрибәм бик аз шул. Кү­рер­без, фай­дам тисә, та­гын бер ятимгә
кимрәк бу­лыр.

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.