Язмыш сынавы

Әмир­җан үзе дә ап­ты­рап кал­ды, бик озак уры­нын­нан куз­га­ла ал­мый­ча тор­ды. Күкрә­гендә Әл­фия күкрәклә­ре­нең
җы­лы­сы кал­ды, ба­шын­да җи­ңел то­ман, иреннәрдә тат­лы иреннәр тә­ме. Я Хо­дай, нин­ди сих­ри көч бар бу Әл­фи­ядә –
мәң­ге ыч­кын­дыр­мас иде ку­е­нын­нан! Көч-хәл ма­ши­на­сы­на ме­неп утыр­ды, куз­га­лып китәргә көч тап­ма­ды, ру­ленә ба­шын са­лып, ка­бат-ка­бат хискә би­рел­де, ка­бат-ка­бат ба­шы әйлән­де. Әмир­җан­ның ял­гыз гы­на ка­лып уй­лый­сы, хы­ял­лана­сы кил­де. Ма­ши­на­сы белән тау би­тенә ялан­га юл ал­ды, тө­шеп, тирә-як­ка күз сал­ды: җиләк пешкән, хуш исе бө­тен бо­лын­га та­рал­ган, тирә-як чәчкәгә кү­мелгән, күктә са­бан тур­гае сай­рый, дөнья го­мердә бул­ма­ган­ча ма­тур иде бү­ген.
Әмир­җан җиргә су­зы­лып ят­ты да күзлә­рен йом­ды, әле генә
ки­леп чык­кан хәл­не, ак­ры­най­тып күрсәткән кар­ти­на ке­бек,
кү­ңе­леннән ал­га-арт­ка әйлән­дер­де, бө­тен тә­не буй­лап әй­теп
бе­тер­ге­сез тат­лы ләззәт йө­гер­де. Кул­ла­рын куе үләнгә ба­тырды, җиргә бо­ры­нын төрт­те: «Ах, Әл­фия, Әл­фия, үтерә­сең
бит син ми­не!» Җирдә ят­кан егет­нең бөдрә чәчлә­рен ак­рын
искән җәй­ге җы­лы җил иркәлә­де, баш очын­да ни­дер аң­латыр­га теләгәндәй, са­бан тур­гае менә-төшә сай­ра­ды да сайра­ды. Әмир­җан ар­ка­сы­на әйлә­неп ят­ты, ма­тур көрән күзләр
һа­ва­га текәл­де: «Я Хо­да­ем, үзең ярдәм ит, кая мо­ның чы­гу
юлы, нин­ди га­зап бу яра­ту дигә­нең? Беткән­ме­ни үз тиңнә­ре,
нин­ди гө­на­һа­ла­рым өчен җә­фа­лый­сың ми­не, бар­мы бу сөюнең киләчә­ге?..»
Әл­фия иртән сы­ер са­вар­га чык­кан иде, тыш­кы ишек­не
ачып туп­са­ны ат­лау­га, күтәрмәдә бер бәйләм кыр чәчкәләре һәм бер фу­раж­ка ту­лы эре-эре җиләкләр кү­реп ал­ды.
Бермәлгә ка­гы­лыр­га кур­кып ка­рап тор­ды, кем йөргән аның
йор­тын­да? Тирә-ягы­на ка­ран­ды – кап­ка терәү­ле иде. Ма­тур
чәчкә бәйлә­мен бол­гап атар­га ку­лы бар­ма­ды, су­га утырт­ты.
Җиләкләр­не дә бер са­выт­ка бу­шат­ты да фу­раж­ка­сын әйләнде­реп-әйлән­де­реп ка­ра­ды. Кем­не­ке бу­лыр? Әлегә яше­реп
ку­яр­га бул­ды, ба­ла­лар күрсә, со­рау да күп бу­лыр.
Авыл җи­рендә бер нәрсә­не дә яше­реп бул­мый, си­нең
үзеңнән ал­да бө­те­не­сен беләләр. Әмир­җан белән Әл­фи­я­нең
дә бер ел бу­е­на сак­ла­нып килгән се­ре чи­ше­леп, яшен тизле­гендә бө­тен авыл­га та­рал­ды. Ха­тын­нар чат са­ен, Әл­фия
Са­бир­ны таш­лап, Әмир­җан­га күчкән, дип пы­шыл­даш­ты­лар,
кем көнләш­те, кем кы­зык­ты. Белгән кем­не эләк­те­рергә, дип,
тел шарт­лат­ты­лар. Бу гайбәт Әмир­җан­ның әти-әни­сенә дә
бик тиз ки­леп җит­те. Әмир­җан эштән кай­тып керүгә, алар
ка­ра бу­ран оеш­тыр­ды­лар. Әмир­җан баш­та кау­шап кал­ды,
ан­нан сер бирмәскә ты­рыш­ты.
– Белгәч, бик ях­шы, ба­рып ку­лын гы­на со­ра­та­сы кала, – ди­де. Әти­се та­за ке­ше иде, си­ке­реп то­рып, үзе утыр­ган
урын­дык­ны Әмир­җан­га тон­дыр­ды.
– Ах, нәләт төш­ке­ре, әле теллә­шеп то­ра­сың­мы?
Әмир­җан көз­ге аш­лык­ны сук­ты­рып бе­тергәч, Әл­фия
белән ку­шы­лу­ла­ры­на ыша­на баш­ла­ган иде. Мон­да Әл­фи­янең генә ри­за­лы­гы кирәк. Әмир­җан бу юлы ашык­мас­ка булды, са­быр­лык, Әмир­җан, са­быр­лык дип, үз-үзен юат­ты.
Әл­фия авыл­да үзе ту­рын­да ан­дый гайбәт йө­ри­дер дип
ба­шы­на да ки­термә­де. Ул бо­лай да үз эченә биклә­неп яши,
бө­тен ара­лаш­ка­ны – ба­ла­ла­ры, әти-әни­се, би­а­най-би­а­та­сы,
Са­бир күр­ше­се. Ба­ла­ла­ры те­релгәч, Тән­зилә дә Әл­фия белән
дус­ла­шу юлын эзлә­де, тик Әл­фия га­илә­ле ке­шеләр белән
ара­лаш­мас­ка дигән ка­рар­га кил­де.
Эштән кай­ту­га За­һир улы:
– Әни, Га­риф ба­бай килгән иде, са­рык суй­ган­нар, кичке аш­ка тө­шергә куш­ты­лар, – ди­де. Әл­фия ашык­мый гы­на
ба­ла­ла­ры белән урам буй­лап ат­ла­ды, шул­чак кар­шы­сы­на
Әмир­җан­ның әни­се ки­леп чык­ты.
– Тук­та әле, си­нең белән сөйләшә­сем бар, – дип би­ленә
та­ян­ды. Әл­фия ни­дер си­зе­неп ба­ла­ла­рын ал­дан җибәр­де.
– Син ни дип әле үзеңнән яшь егетләр­не аз­ды­рып ятасың, ә? Син ике ба­ла­лы ха­тын, нәрсәгә өметләнә­сең? Ике
ба­лаң белән ко­лач җәеп кө­теп то­ра­лар дип уй­лый­сың­мы?
Ко­ла­гы­ңа са­лып куй, җан­кисәкк­әем, Әмир­җан­ны үлгәндә
дә си­ңа өйлән­дерә­сем юк. Тән­зилә са­ра­ең­ны гы­на ян­дыр­ды,
ә мин бө­тен дөнь­яң­ның кө­лен күккә очы­рыр­мын, улым тупсаң­ны гы­на ат­лап ка­ра­сын!
Әл­фи­я­нең чы­рае ап-ак бул­ды, ни әй­тергә белмә­де, үзен
кул­га алып, мөм­кин кадәр ты­ныч бу­лыр­га ты­рыш­ты:
– Юкка борчыласың, алтынга төреп бирсәң дә кирәкми
миңа синең малаең, – диде дә юлын дәвам итте. Аның артыннан Сара карчык әллә ниләр кычкырып калды. Әлфия,
башына сугып исәнгерәткән кеше кебек, көчкә Гариф
абзыйларның йортына килеп керде дә нигезгә чүкте, әллә
ачудан, әллә рәнҗүдән, елыйсы килде, бөтен тәне калтырады. Сарайда мал арасында йөргән Гариф абзый акрын гына
килене янына килеп утырды:
– Килен, ни булды, йөзең качкан, әллә берәрсе бер нәрсә
әйттеме?
Әлфия бер ноктага карап утыруын белде, аннан авыр
сулап:
– Ни кирәк бу халыкка миннән? Беркемнән берни сорамыйм, үз алдыма яшим, миңа берсенең ире дә, улы да
кирәкми, алар берсе дә минем Таһирымны алыштыра алмый,
аңламыйлар шуны, – диде, хатынның күзеннән ике яшь
бөртеге тәгәрәп төште.
– Килен, эх, киленкәем, төкер барысына да. Барысының
да авызын каплап булмый, без синең белән нинди зур кайгыны да күтәрдек, ә болары чүп аның, балам, төкер Сара
карчыгына да, аның малае гашыйк, ул кайгырсын.
– Әткәй, каян беләсең син моны?
– Каян беләсең дип, бер авылда яшибез бит. Кайгырма,
килен, кеше ире түгел, елап яткан баласы юк, егет кеше,
егетнең дә әле ниндәе! Без инде Сабир белән күптән сөйләштек бу турыда, ата-анасын күндерә ала икән, без каршы
түгел, әле син яшь, алма кебек чагың. Таһирны кире кайтарып булмый, ә сиңа яшәргә кирәк. Балалар да үсәрләр,
үсәрләр дә чыгып та китәрләр, гомер тиз үтә ул, килен. Әле
яшьсең, чибәрсең, җаның тарткан кешең булса, чык син
кияүгә, инде дүрт ел үтте тол калуыңа да. Ялгыз калма картлыкта, менә минем киңәшем шул. Ә урамда сөйләгәннәргә
исең китмәсен, нәрсә ул без кичергәннәр белән чагыштырганда. Әйдә, керик, анаң ит пешерде, ашыйк-эчик, башыңны
имә, гаебең булмаса, беркайчан да башыңны имә.
Әлфиягә биатасы белән сөйләшкәч, җиңел булып китте,
эченнән генә сөенеп куйды: әле дә алар бар, аны аңлыйлар,
бүтәннәр кебек тырнак астыннан кер эзләп утырмыйлар,
һәрвакыт ярдәм кулы сузарга торалар.

…Җәй дә үтеп ба­ра иде, бы­ел ке­че улы да мәктәпкә җы­ена. Кы­зу урак өс­те дә баш­лан­ды. Шу­лай да Әл­фия беркөн­не
үз уры­ны­на ке­ше кал­ды­рып, Чал­лы ба­за­ры­на – ул­ла­ры­на мәктәп ки­емнә­ре алыр­га кит­те. Көн буе ба­зар­да йө­реп, Әлфия бик ары­ды, та­ма­гы да кип­те. Ха­лык­ны ерып, уни­вер­сам ал­дын­да­гы фон­тан ту­ры­сы­на ки­леп чык­ты. Ан­да һәр­ва­кытта­гы­ча өй­сез исе­рекләр җы­ел­ган, ара­ла­рын­да ха­тын­нар да бар. Шәһәр хал­кы мо­ңа кү­нексә дә, авыл ке­ше­се күрсә, авыз ачып ка­рый. Әл­фия дә алар­га күз таш­ла­ды. Ки­емнә­ре пыч­рак, ер­ты­лып беткән; битлә­ре сы­ды­ры­лып күгәргән,
чәчлә­ре май­ла­нып кат­кан; күп эчеп үзлә­ре дә ка­ра янып
беткән… «Эх, мес­кеннәр», дип куй­ды Әл­фия алар янын­нан
үткәндә. Шул­ва­кыт ара­ла­рын­да утыр­ган берәү аңа бик тә
та­ныш то­ел­ды. Әл­фия ады­мын ак­ры­найт­ты да та­гын ка­рап
куй­ды, кинәт аны ни­дер тук­тат­ты, ашы­га-ашы­га ки­ре кил­де.
Сум­ка­ла­рын күтә­реп, та­ныш то­ел­ган ке­ше кар­шы­сы­на ки­леп
бас­ты. Исе­рекләр шау­лау­дан тук­тап, Әл­фи­ягә текәл­деләр.
Ха­тын бер­кемгә ка­тыш­мый ба­шын иеп утыр­ган исе­рек алды­на тезлән­де, иелә би­реп, йө­зенә ка­ра­ды. Те­ге исе­рек тә
ба­шын күтә­реп, то­нык күзлә­ре белән Әл­фи­ягә текәл­де. Үзе
ябык, озын чә­че ага­рып беткән; җиткән са­кал-мы­ек, өс­тендә
сәләмә ки­ем, яла­на­як­та ис­ке сан­да­ли… Әл­фия аны баш­танаяк ка­рап:
– Ил­дус, син­ме бу? – ди­де пы­шыл­да­ды. Сум­ка­ла­рын
җиргә таш­лап, җиңнә­ренә ябыш­ты. Ул да та­нып, «Әл­фи­я»
ди­де, үзе­нең күзлә­ренә яшь тул­ды.
– Ил­дус, ниш­ли­сең син мон­да, ник авыл­га кайт­мый­сың,
кай­да югал­дың, ник ми­не көтмә­дең? – Әл­фи­я­нең дүрт ел
бу­е­на җы­ел­ган кү­ңел чишмә­се ту­лып та­шы­ды, күзлә­реннән
яшь бә­реп чык­ты, үзе ела­ды, үзе та­кыл­да­ды. – Без бит си­не
югалт­тык, ник кайт­мый­сың, җа­ның юк­мы­ни си­нең? Син
бит безгә шун­дый кирәк, Ил­дус, ишетә­сең­ме? Си­не ба­ла­лар
ничә ел көтәләр! Та­һир си­не таш­ла­ма­ды, син ник без­не ташла­дың, Ил­дус? – Әл­фия күз яшьлә­рен тыя ал­ма­ды.
– Әл­фия, син исән, син те­ре­леп чык­кан­сың?! Ки­чер
ми­не, мин си­не кот­ка­ра ал­ма­дым, ки­чер ан­да ил­теп яп­кан
өчен. Син дә, Та­һир да ки­черә ал­мас­сыз, ми­ңа оят, мин сезгә
бер ни­чек тә ярдәм итә ал­ма­дым. – Ил­дус ба­ла­лар ке­бек
үк­си-үк­си ела­ды, күз яшьлә­ре аша сөйлә­де. – Мин ба­ла­ларны да ка­рар, си­не дә көтәр идем, тик ми­не Мө­нирә өч ел­га
төрмәгә тык­ты. Ан­нан чык­кач, кай­тыр­га хур­лан­дым. Әл­фия,
син исән, нин­ди бә­хет! – ди­де Ил­дус яшь­ле күзлә­ре белән
Әл­фи­ягә текә­леп.
– Ил­дус, син кай­да яши­сең?
Ил­дус һа­ва­га күрсәт­те, «түшә­гем дә, юр­га­ным да шул»,
ди­де.
– Ил­дус, кай­тыйк авыл­га, Та­һир ба­ла­ла­ры­на ата бу­лырсың, мин дә ял­гыз бул­мам. Баш өс­теңдә үз түбәң бу­лыр,
кай­тыйк, Ил­дус. Әйдә, тор, мин си­ңа, син ми­ңа ярдәм
итәр­сең. – Ил­дус чай­ка­ла-чай­ка­ла Әл­фи­ягә ияр­де, алар­ны
тың­лап утыр­ган исе­рекләр дә, тирә-як­та­гы ха­лык та ап­тырап ка­ра­ды: шун­дый чибәр ха­тын­га ник кирәк бу исе­рек?
Аң­ла­мас­сың бу ха­тын-кыз­ны, чә­че озын бул­са да акы­лы
кыс­ка шул…
Әл­фи­я­нең эче ту­лы шат­лык, әй­тер­сең, аңа бә­хет­ле булыр өчен шу­шы Ил­дус кы­на кирәк бул­ган, әй­тер­сең, иң
мө­һим мәсьәлә­се чи­шел­де. Әл­фия үзал­ды­на ел­ма­еп кайт­ты,
менә, чәйнәп ка­ра­гыз хә­зер, аның үз ире, ба­ла­ла­ры­ның ата­сы
бу­ла­чак! Әл­фия Ил­дус­ка ка­рап, «Ба­ры­сы да ях­шы бу­лыр»,
дип ел­май­ды. Та­һир үлгәннән бир­ле бе­рен­че тап­кыр шат­лануы иде аның.
Алар оч­рак­лы ма­ши­на­га уты­рып кайт­ты­лар да авыл башын­да тө­шеп кал­ды­лар. Ил­дус бермәлгә кур­кып Әл­фи­ягә
ка­ра­ды:
– Мин бо­лай сезгә керә ал­мыйм, мин пыч­рак, ямь­сез,
ба­ла­лар кур­кыр­лар, иртәгә ки­лер­мен, – ди­де ак­рын гы­на.
Әл­фия яңа тап­кан шат­лы­гын югал­ту­дан ку­рык­кан­дай, Ил­дусның белә­генә ябыш­ты.
– Юк-юк, ку­рык­ма, ки­регә юл юк. Мә, тот бу сум­ка­ны,
бо­лар­ны син ал­ды ди­яр­мен. Си­нең ма­ши­на­га пра­ваң бармы?
– Бар иде дә, бел­мим, хә­зер кай­да­дыр, бәл­ки әтиләрдә
ята­дыр.
– Ярый, Ка­мАЗ ма­ши­на­сын­да эш­лим ди­яр­сең, Әл­фис
шо­фер әти кирәк ди. – Алар ике­се кап­ка тө­бендә пы­шылдаш­ты­лар.
Әл­фия кап­ка­ны ач­ты:
– Кер, Ил­дус, үз йор­ты­ңа кергән ке­бек кер.
Кап­ка та­вы­шын ише­теп, ба­ла­лар өйдән йө­ге­ре­шеп чыкты­лар, әни­се янын­да тор­ган ябык озын адәм­не кү­реп, шып
тук­та­ды­лар. Бе­раз тор­гач, За­һир күтәрмәдән тө­шеп Ил­дус
кар­шы­сы­на ки­леп бас­ты, та­нып, сөе­не­ченнән кыч­кы­рып
җибәр­де, «Ил­дус абый кайт­кан!» дип ко­чак­лап ал­ды. Ил­дус,
кү­ңе­ле ту­лып, күзлә­рен кая яше­рергә белмә­де, үзе За­һир­ны
кы­сып ко­чак­ла­ды. Әл­фия, бар кы­ю­лы­гын бер уч­ка җы­еп, ни
бул­са шул бу­лыр дип:
– Менә, ул­ла­рым, сезгә әти алып кайт­тым, теләсә­гез,
әти бу­лып ка­ла, теләмәсә­гез, иртәгә кай­тып китә, – ди­де, үзе
олы улы­на ка­ра­ды. За­һир ин­де әни­сен бер ка­рау­дан аң­лар­га
өйрәнгән ба­ла.
– Әл­фис, кил, бу бит без­нең Ил­дус абый, хә­тер­лисең­ме?
Ба­ла бу­ла­сы ата­сы­на сы­нап ка­ра­ды. Ил­дус аның ал­ды­на
тезлә­неп:
– Ка­ра, нин­ди зур үскән­сең, улым, – ди­де.
– Ә син Ка­мАЗ ма­ши­на­сын­да йө­ри белә­сең­ме?
– Беләм, – ди­де Ил­дус, үзе Әл­фи­ягә ка­ра­ды.
– Әйе, улым, ул әле эштән генә кайт­кан иде. Мин менә
син со­ра­гач, аны үзе­безгә алып кайт­тым.
Әл­фис бик канә­гать ел­ма­еп әни­сенә ка­ра­ды.
– Әйдә, кер, – ди­де Ил­дус­ны җитәкләп. Әл­фия белән
За­һир арт­та­рак кал­ды­лар. «У­лым, мун­ча ягып җибәр», дип
пы­шыл­да­ды Әл­фия.
– Ягыл­ган, әни, мун­ча әзер.
– Алай­са, сез мун­ча ке­ре­гез, мин аш әзер­лим.
Ба­ла­лар Ил­дус янын­нан китмә­деләр, икәүләп мун­ча
керт­теләр, өчәүлә­шеп ләүкәгә уты­рып пар­лан­ды­лар.
Әл­фис Ил­дус­ның ка­быр­га­ла­ры бе­ле­неп тор­ган гәүдә­сен
тик­шер­де, ки­селгән-күгәргән эзләр­не са­на­ды. Түзмә­де, «син
нишләп бо­лай ябык?» дип со­рап куй­ды.
– Мин шун­дый ин­де, – ди­де Ил­дус уңай­сыз­ла­нып.
Мун­ча чо­ла­нын­да өч пар чис­та ки­ем ята, ба­ла­лар Илдус­ны әтилә­реннән кал­ган ки­емнәргә ки­ен­де­реп алып чыкты­лар. Өйдә тәм­ле аш исе, Әл­фия дә очып кы­на йө­ри. Ил­дус
үзен бик уңай­сыз тоя иде, өйрәнә, ху­җа итеп хис итә алыр­мы
үзен дус­ты­ның йор­тын­да? Әти-әни­се­нең кул ас­тын­нан чыгып киткәннән бир­ле җы­лы аш, як­ты йөз күрмәгән Ил­дус­ка
бу әки­ят дөнь­я­сы иде. Әл­фия үзе дә ни­чек итеп Ил­дус белән
тор­мыш баш­лап җибәрә­сен күз ал­ды­на да ки­терә ал­ма­ды,
ал­да­гы­сын Ал­ла белгән. Алар­га ба­ры­сы­на да бү­ген рәхәт, күңел­ле иде, ә кал­га­нын күз кү­рер. Ба­ла­лар бүлмә­се буш то­ра,
алар һа­ман өчәү бергә йок­лый­лар иде, Әл­фия Ил­дус­ка шул
ба­ла­лар бүлмә­сенә урын җәй­де. Ба­ла­лар йок­ла­гач, Әл­фия
ак­рын гы­на Ил­дус йок­ла­ган бүлмәгә то­рып чык­ты, үз кө­чен
сы­нап ка­ра­мак­чы бул­ды. Ил­дус­ка ка­гыл­мый­ча гы­на, аның
өс­тендә кул­ла­рын тот­ты, бул­ган бар кө­чен Ил­дус­ны дә­ва­лауга юнәт­те. Ничәмә ел­лар төрмәдә, исе­рек бомж­лар ара­сын­да
кый­на­лып, бө­тен эч­ке әгъ­за­ла­ры тау­ша­лып беткән, йөрәк тә
күп эчүдән генә тү­гел, ки­че­решләрдән дә бик йон­чы­ган – әйтер­сең, Ил­дус җит­меш яшь­лек карт… Эч­ке­че­лек яман чир,
бо­лай эчсә, озак яшәм­әячәк. Әл­фия һәр төн­не то­рып, кул­лары белән Ил­дус­ны дә­ва­ла­ды, ә ул, эч­ми дә то­ра алам икән
бит, дип уй­ла­ды. Әл­фия аңа урам­га чы­гып, кү­ре­неп йө­рергә
куш­ма­ды, «нык­лап те­релгәч чы­гар­сың, әнә, ба­ла­лар белән
утыр», ди­де. За­һир күптән ин­де бу дөнь­я­га ху­җа, шу­ңа күрә
Ил­дус белән бергәләп йорт, җир, бак­ча эшлә­рен икәү бик дус
эшлә­деләр. Әл­фия ка­тыш­ма­ды, ты­ныч кы­на читтән күзәт­те.
Ил­дус бер як­лап, чи­тен­сенсә, икен­чедән, сөе­неп бетә ал­мады – аңа ба­ла­лар белән рәхәт иде. Кич җитсә, кай­да баш
төр­тим, җил-да­выл­дан кай­да ышык­ла­ныйм дип кай­гы­ра­сы
юк. Исе­рекләр белән ара­кы өчен су­гы­ша­сы юк… Ил­дус
күтәрмәдә шу­лар­ны уй­лап утыр­ды. Эх, бу баш­ны, эчә-эчә
милә­ре сы­ек­ла­нып беткән шул, ни генә бирә алыр икән бу
чибәр ха­тын­га? Ул үзен аның янын­да йол­кы­нып беткән карт
әтәчкә ох­шат­ты, аның са­ен ныг­рак чи­тен­сен­де. Әл­фия эштән
кайт­са, ку­ы­ры­лып кал­ды, бик кү­зенә са­лын­мас­ка, читтәрәк
йө­рергә ты­рыш­ты. Әл­фия мо­ны си­зеп то­ра иде.
– Ап­ты­ра­ма, Ил­дус, ни­чек тә яшәп китәр­без әле, кү­негер­без. Тик бо­лай яшәргә яра­мый, әтиләр аң­ла­мас­лар. Мин
си­ңа тәкъ­дим яса­сам ни­чек бу­лыр икән? – Ил­дус кы­за­рып
ба­шын иде. Әл­фия авы­зын кап­лап кө­леп җибәр­де. – Әллә
оя­ла­сың ин­де? Мин си­не ашык­тыр­мыйм, тик ба­ры­бер бер
түбә ас­тын­да яшәгәч, бергә яши диләр бит ин­де, син ри­за
бул­саң, ни­ках бул­са да укы­тыйк.
– Мин си­нең ян­да шун­дый ямь­сез, – ди­де Ил­дус ак­рын
гы­на, кул­ла­рын кая яше­рергә бел­мичә. – Ми­нем бер нәрсәм
дә юк, ан­нан, мин, мин, – дип тот­лык­ты, үзе тирләп чык­ты,
кул­ла­ры белән би­тен кап­лап авыр су­ла­ды, – мин си­ңа Та­һирны алыш­ты­ра ал­мыйм, –ди­де.
Әл­фия дә бе­раз ка­я­дыр ка­рап уй­ла­нып тор­ды:
– Та­һир­ны бер­кем дә алыш­ты­ра ал­мый, тик аны кай­тарып та бул­мый. Без ике ял­гыз, Ил­дус, си­нең дә тор­мы­шың
тор­мыш тү­гел, тол ха­тын­ның тор­мы­шы да бал тү­гел – һәркай­сы кы­ер­сы­тыр­га гы­на то­ра, маң­ка­сы кипмәгән ма­лай­лар
да, итәк ча­бу­ын җыя белмәгән көн­чел ха­тын­нар да ян­на­рыннан уз­ган­да тешләп ка­лыр­га ты­ры­ша. Ә өйдә ба­ла­лар әти
тап­тыр­та, шу­лай бул­гач, Ил­дус, без бер-бе­ре­безгә кирәк.
Си­нең ба­рыр җи­рең юк, ми­нем көтәр ке­шем юк, яшик бер
түбә ас­тын­да, ан­нан күз кү­рер. Та­һир үз уры­нын­да, син
үз уры­ның­да бу­лыр­сың, – дип ку­лын Ил­дус­ның иңенә салды. – Шу­лай бул­гач, син өйлән ин­де ми­ңа. – Әл­фия ие­леп
Ил­дус­ның күзлә­ренә ка­ра­ды.
– Ярар, – дип баш сел­ке­де Ил­дус.
Шу­лай бер ат­на­лап яшәгәч, Әл­фия Га­риф аб­зый­лар­га
кит­те.
– Әткәй-әнкәй, сез ми­ңа бик ка­дер­ле ке­шеләр, шу­ңа
күрә иң бе­рен­че итеп сезгә кил­дем. Мин ба­ла­лар­га әти,
үзе­мә иптәш тап­тым, сез­нең хәер-фа­ти­ха­гыз кирәк, менә
шул, – ди­де өс­теннән йөк төшкәндәй, җи­ңел су­лап.
– Кем ул, ки­лен? – ди­де би­а­на­сы ак­рын гы­на аның янына уты­рып.
– Ил­дус, Та­һир­ның дус­ты.
Га­риф аб­зый ки­ле­ненә исе ки­теп ка­ра­ды.
– Ки­лен, ях­шы­лап уй­ла­дың­мы? Бик эчә диләр бит аны,
үз кө­чеңә ыша­на­сың­мы шу­лай? Яра­та ал­ма­саң нишләр­сең?
– Без ике­без дә Та­һир­ны ярат­тык, Та­һир да без­не яратты, ул кар­шы бул­мас дип уй­лыйм. Ба­ла­лар­га әти кирәк,
биг­рәк тә Әл­фис үзә­гемә үт­те әти со­рап. Ә Ил­дус ба­ла җанлы, нечкә кү­ңел­ле ке­ше, ми­ңа шул да җиткән, кал­га­нын күз
кү­рер.
Озак­ка суз­мый гы­на карт­лар җы­еп ни­ках та укытты­лар.

Дәвамы бар.

Зифа Кадырова.